Fantastische Johnny Cash Tribute door de Def Americans

Wat zeg je? Johnny Cash? Kun je niet beter naar moderne muziek gaan luisteren? Dat dacht ik eerst ook, tot ik mij in deze man en zijn songs ging verdiepen. Johnny Cash was een echte man, zoals André Hazes dat in Nederland was.

Het is een legendarische Amerikaanse outlaw country zanger met een fantastische donkere baritonstem. Net als Hazes was hij er voor de normale mensen, de armen, de zieken, de alleenstaanden,  de gevangenen en ook de minderheden, zoals de indianen. Juist voor de minderbedeelden kleedde hij zich altijd in het zwart, daarom wordt hij ook wel  ‘The Man in Black’ genoemd. Hij had ook zijn donkere periodes met drank- en drugs verslavingen. Ik wil hem niet teveel vergelijken met Hazes, want dat is appels met peren vergelijken. Maar ook Johnny Cash zijn liedjes waren uit het leven gegrepen. Zijn vrouw, met wie hij ook samen zong, heette June Carter Cash. Hits? Te veel om op te noemen: ‘I walk the Line’ was zijn eerste grote hit, Folsom Prison Blues, Ring of Fire en natuurlijk Hurt. Johnny Cash stond in 2016 met zeven nummers in de top 2000. Hurt stond het hoogst: op nummer 28. Johnny Cash was een van de invloedrijkste zangers van de 20e eeuw. Hij werd 71 jaar oud en is in 2003 overleden. Er is een film over zijn leven gemaakt, het heet ‘I walk the Line’. Deze is het kijken meer dan waard.

En nu zijn wij in Nederland bevoorrecht met een band uit Eindhoven, waarvan de zanger niet alleen de perfecte Johnny Cash stem heeft, maar ook dezelfde liefde en bevlogenheid heeft. De band heet Def Americans, de zanger heet Elco Weitering en June Carter Cash wordt vertolkt door Kim Wolterink.  En afgelopen vrijdag hebben wij (drie Jonny Cash fans en één fan van Johnny Cash fans) een concert van deze tribute band bezocht.  Het vond plaats in Tivoli De Helling in Utrecht. We hebben daar een fantastische avond beleefd.

Eerst inpilsen in de Poort, waar het bier al rijkelijk vloeide. Dus al mooi aangeschoten op de fiets naar de Helling. Bij de kassa gevraagd of we met pin of ook ‘Cash’ konden betalen. Toen doorgelopen naar het management van de band, met de vraag hoe het met de Cashflow stond en toen nog even naar de afdeling Merchandise getrippeld om te vragen of het verkopen van shirtjes en petjes daadwerkelijk een Cash cow was. Door dit flauwe gedoe misten we overigens het eerste nummer.

We stonden daarom wat achteraan in de zaal. We zagen dat het publiek gevarieerd was, helemaal vooraan waren zelfs twee echte bejaarden, die op een barkruk zaten of aan het stijldansen waren. Moet kunnen, toch? In de pauze zijn we naar voren geslopen, in de richting van deze oudjes. Het bleken twee oudjes te zijn met indiaans bloed. Nu snapten we hun liefde voor de band.

Old shatterhand

Laten we de mannelijke indiaan ‘Old Shatterhand’ (letterlijk vertaald: Vergruizende Hand) noemen en haar ‘Grijs haar met witte klem’. Zo op het eerste oog bleken het vredelievende indianen te zijn. Deel twee van het concert werd begonnen met de trotse mededeling van de band, dat ze zo’n gevarieerd publiek hebben. Jong en oud, blank en rood, iedereen is gek op de Def Americans.  En er is nooit gedoe tijdens hun concerten…. Nog geen vijf minuten later was daar wel het eerste opstootje. Old Shatterhand en ‘Grijs haar met witte Klem’ waren flink aan het stijldansen geslagen, en dat was precies wat wij ook aan het doen waren. Dat hoeft nog geen probleem te zijn, maar dat wordt het wel als je een vriend hebt met een specifieke dans techniek. Hij danst met zijn kont naar achteren en heeft het goede gebruik zoveel mogelijk publiek bij zijn vreugdedansje te betrekken. Laten we hem, volgens indiaans gebruik, ‘Dansende Kont’ noemen. Dansende Kont raakte eerst ‘Grijs haar met Witte Klem’ aan en het was overduidelijk dat hij in haar territorium was terecht gekomen. Ze keek kwaad, maar dat deed Dansende Kont niets. Hij ging vrolijk verder en raakte nu Old Shatterhand aan. En die werd witheet, stoom kwam uit zijn oren en hij hief zijn Vergruizende Hand. Dat waren de rooksignalen voor de rest van het publiek. Een jonge gast kwam dreigend op Dansende Kont af. Dansende Kont is gezegend met veel talenten, maar daar hoort vuistvechten niet bij.  Hij is meer van het bekvechten. Uiteindelijk hebben we het weten te sussen, door voor Old Shatterhand en Grijs haar met Witte Klem een advocaatje te halen.

Bonte Avond

Na het fantastische concert was er in dezelfde zaal nog een dansfeestje, een zogenaamde Bonte Avond. Samen met maar liefst twintig anderen, hebben we nog even lekker kunnen dansen. Dansende Kont had nu meer ruimte en kon zijn specifieke danstechniek deze keer zonder problemen in praktijk brengen. Na een uurtje dansen en flink wat biertjes later, waren we Dansende Kont kwijt. Was hij weer in een opstootje verzeild geraakt? Nee, gelukkig niet. Hij was in een barretje één van zijn andere talenten te gelde aan het maken. Zingen. Karaoke, om precies te zijn. Net als bij het dansen, overschat hij zichzelf met het zingen ook. Het is niet erg als je niet kunt zingen, het wordt wel gênant als je ondanks het boe-geroep de microfoon niet af wil staan. Hij stond als een echte Bonnie St Clair op de top van haar verslaving, de verschillende liedjes te verkrachten. ‘Weeee aaaaare caught in aaaaaaaaaa twap’, klonk het zelfverzekerd. Een uurtje later stond hij alleen voor de karaoke machine. De mensen hadden het risico op blijvende gehoorbeschadiging niet genomen en waren vertrokken. Zodoende werd het voor ons tijd om op het fietsie te stappen en te verdwijnen als (Ghost) Riders in the Sky: Yippie yi ooh.

Hier een link naar de site van de Def Americans. http://www.defamericans.nl/#video

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s