Pieterpad dag zes: Ellert en Brammert worden spiritueel!

Ik ben de veertig gepasseerd, dus echt mannelijk sporten is er niet meer bij. Biljarten en darten zou een logische keuze zijn, maar wat vet verbranden komt mij ook nog wel goed uit.  Dus koos ik samen met mijn broer voor het Pieterpad wandelen. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. Eens in de zoveel tijd  wandelen we één of twee dagen. Eind september 2016 zijn we begonnen in Pieterburen. We zitten nu, na vijf dagen wandelen, halverwege Drenthe.

De zesde dag was op zondag 19 maart van Schoonloo naar Sleen. Het was elf graden met flink wat wind en de eerste twee uur liepen we met poncho’s, want het regende behoorlijk. We hadden deze keer onze wandelvriendin Tanja mee. Tanja traint voor de Nijmeegse.

Deze etappe voerde ons verder door de Drentse staatsbossen. Naast deze aangeplante bossen zijn er vanwege de werkverschaffing ook veel heidevelden ontgonnen. De heide werd omgespit en de diepliggende leemlaag werd opengebroken. Dit gebeurde met de hand. De stenen en veldkeien, die hierbij vrijkwamen, werden onder meer gebruikt om boswegen te verharden. De zogenaamde ‘flintenwegen’. Na een kilometer of vijf liepen we langs Ellertsveld, hier leefden volgens de sage vroeger in een grot twee reuzen. Ellert en Brammert. Twee broers. Wij zijn twee broers en allebei tegen de twee meter, dus wij voelden ons gelijk verbonden met Ellertsveld. Volgens de sage beroofden zij voorbijkomende reizigers. Door een touw te spannen met een bel eraan, hoorden zij de reizigers aankomen. Het verhaal doet de ronde, dat zij ook een meisje gevangen namen en haar het huishouden lieten doen. Stofzuigen, ramen lappen, biervoorraad in de koelkast bijhouden, je kent het wel. Na zeven jaar was ze hier klaar mee en vroeg ze of ze naar de kerk mocht. Na de dienst heeft ze de broers verlinkt en zijn ze opgepakt. Het meisje heette Marieke. Onze wandelvriendin Tanja heette de rest van de dag uiteraard Marieke.

Een paar kilometer verder liepen we tegen een kudde runderen aan. We hadden het vermoeden dat het Schotse Hooglanders waren, maar wisten het niet zeker. Wat wel opviel, was dat ze er niet helemaal ‘fris’ bijstonden. Toen we even later in een open lucht restaurant aan kwamen, werd het ons duidelijk dat het Schotse Hooglanders moesten zijn geweest. We troffen namelijk een lege fles Scotch Whisky in dit restaurant aan. Die Hooglanders hadden de avond ervoor blijkbaar flink lopen zuipen.

Jullie vragen je vast af, of het Pieterpad wandelen ook zwaar is. Ik kan dat simpel beantwoorden. Het is zowel lichamelijk als geestelijk een uitputtingsslag. Ongeveer vijfentwintig kilometer wandelen op een dag gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik vind het normaal gesproken met de auto al een eind. En normaal gesproken werkt het wandelen geestelijk verlichtend, maar dat was deze keer zeker niet zo. En dat kwam vooral door de bewogen geschiedenis van dit gebied. Ellert en Brammert had ik al genoemd, maar ook zijn er in de tweede wereldoorlog diverse bommen in dit gebied neergekomen en is er zelfs een Britse bommenwerper verongelukt. En alsof dat nog niet genoeg was kregen we net voor Sleen nog een tumulus voor de kiezen. Tumulus oftewel Galgenberg, een grote prehistorische grafheuvel. Niet alleen in de prehistorie, maar ook hierna werden hier mensen begraven en ter dood veroordeelden werden opgehangen. Een bijzondere plaats. We wisten nog niet hoe goed de organisatie van het Pieterpad in elkaar stak, tot dit moment. Wij vermoeden namelijk dat zij juist hier, aan het eind van deze etappe, een spiritueel leider hebben ingezet. Want wij stonden nog maar net bij deze grafheuvel te kijken, of er kwam een man op ons af. Hij wees ons niet alleen op de bijzondere ligging van deze heuvel, maar ook de omliggende grafheuvels.  Deze waren volgens hem met precisie door onze voorouders gekozen.  Het had alles met  het magnetisch veld en de veldlijnen van de aarde te maken. Hij beweerde ook dat wij deze veldlijnen zouden voelen, als wij op zo’n heuvel zouden staan.  Wij werden dus met lichte dwang de heuvel op gelokt. Daar stonden we dan, Ellert, Brammert en Marieke op een regenachtige zondagmiddag op een grafheuvel midden in Drenthe.

Wij moesten ons openstellen voor dit moment, het hier en nu. We werden gevraagd wat we voelden. Mijn broer zag sterretjes. Hij had blijkbaar te weinig gegeten en te hard gelopen, was mijn uitleg. Maar hij voelde echt iets, zei hij. En daar baalde ik van, want ik ben normaal gesproken het zweverige type. Yoga, Mindfulness, Art of Living, normaal gesproken sta ik, net als Bobbie Eden, overal voor open. Maar deze keer lukte het mij niet om mij open te stellen voor deze ervaring. Ik denk dat mijn ‘Mind’ letterlijk ‘Full’ zat.

Na nog een paar kilometer gewandeld te hebben, hadden we onze 24 kilometer er op zitten. Nog even afpilsen in De Deel in het gemoedelijke Sleen en we konden weer huiswaarts.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s