Pieterpad dag 14 en 15: Laren – Gaanderen

September 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Vanaf nu lopen we weer twee dagen achter elkaar, zaterdag en zondag.

We lopen op 29 en 30 september 2018, het is nog steeds zonnig. Het zijn de naweeën van een perfecte zomer, ten minste als je van een mediterraan klimaat houd. We starten in Laren (Gelderland), we zullen de eerste dag 21 kilometer verderop eindigen in Varssel. We lopen Laren in zuidelijke richting uit en kruizen het Twentekanaal  en de Berkel. Na enkele kilometers lopen we over de Het Groote Veld. Na 13,4 kilometer krijgen we het toch zwaar, niet zo zeer fysiek, maar wel mentaal. We naderen namelijk het moment dat we het eerste deel van het Pieterpad hebben uitgelopen. Routegids, deel 1 is uitgelopen. Waarom worden dan twee volwassen kerels zo emotioneel, waarom hebben we tranen in de ogen en een brok in de keel. Er kwam zelfs een stuk radeloosheid om de hoek kijken. Waarom? Ja, waarom? We zijn gvd deel 2 van de routegids vergeten mee te nemen. Daarom!

Het einde van routegids 1 eindigt heel toepasselijk bij het slot, ofwel kasteel van Vorden. Met daarom heen een slotgracht. Gracht is overigens niet het goede woord, het was eerder een slotwadi. Er stond geen water in, ondanks onze vermeende pogingen deze te vullen met ons gejank.

IMG_4518

IMG_4519

Zonder routegids 2 vervolgen wij onze weg. We vertrouwen op ons gevoel voor richting en meer nog op de duidelijke Pieterpadmarkeringen op de bomen en borden. Na 8 km wandelen en na het zien van een aantal landhuizen en landgoederen bellen we aan bij ons onderkomen voor de nacht. We zitten in het altijd mooie Varssel. Een lief oud vrouwtje doet open. Naast de liefde worden we ook omringd door een penetrante geur. De geur is een mengsel van natte hond en bedorven ei. Weer wellen de tranen op, maar we houden ons groot. ‘Zin een biertje, jongens?’. ‘Jazeker’, klinkt het tegelijkertijd. De stank wordt haar direct vergeven. Even later zitten we achter in haar ecotuin (lees verwilderde moestuin) te genieten van een ijskoud biertje. ‘De biertjes zijn gratis’. ‘Weet u dat zeker?’. Ze wist het zeker. Maar een half krat later, zagen we haar toch wat minder enthousiast met de biertjes naar buiten sjokken. Na een ‘opfrisbeurt’ in haar viezige douche, vertrokken wij vol goede moed naar de enige eetmogelijkheid in de buurt: de golfclub. Daar pasten wij als de Flodders in Zonnedael.  De golfers die er nog waren maakten zich snel uit de  voeten. Na het eten gingen we gauw weer richting de ijskoude biertjes. Nee, wij wandelaars hebben het niet makkelijk. Aangezien het bed minder hygiënisch was dan een gemiddeld Frans toilet, kwamen we tot de conclusie dat zij haar onderkomen beter een Beer & Breakfast kon noemen. Zodoende kan zij zich toch onderscheiden van andere B&B’s.

IMG_4552

De volgende ochtend, na een ouderwets Hollandse ‘hug’ namen wij afscheid van het lieve stinkende vrouwtje en verdwenen wij in de ijskoude buitenlucht. Het had gevroren! Via ’t Zand kwamen we in Zelhem waar we ons verwarmden aan een bak koffie. Na nog wat kastelen en langoederen kwamen we bij ons eindpunt van dit weekend: t Onland. Het biertje hier smaakte minder goed dan de dag er voor en dat lag niet aan de geur, maar aan het geld wat er voor neergelegd moest worden. Desondanks  was het wel een perfect wandelweekend geweest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s