Tagarchief: luchtbed

Costa Dorada

Een weekje aan de Costa Dorada, dus niet de Costa Brava, Côte d’Azur, het Gardameer of de Ardèche. Hier zijn nauwelijks Nederlanders, dat is ook wel eens lekker. Wat ik daar doe? Bakken op het strand en me bezighouden met één van mijn specialiteiten: dom voor me uitkijken. En dat gaat me wederom goed af. Wat mij tijdens het kijken opvalt? Alledaagse dingen.

Bijvoorbeeld dat topless zonnen is nog in, in tegenstelling tot wat de media ons wil doen geloven. Ik ben een borstenman pur sang, dus gluur ik met bovengemiddelde interesse naar borsten. Topless zonnen wordt hier met name gebezigd door vrouwen die er niet meer geschikt voor zijn. Ze zijn over hun top. Over de topless zonnen, noem ik dat. Ik zie namelijk veel knietieten (die hangen tot over de knieën) en bungelborsten. Recht voor me zie ik zelfs een dame die haar borsten gebruikt om mee te beachballen.

In de verte zie ik een watermeloen aankomen. Ah, dat zijn de Spaanse Dirk en Desiree met hun twee meisjes. Zij zitten de hele week al op hetzelfde plekje op het strand. Dirk is ongeveer 85 cm lang en 40 kilo zwaar. Desiree is ook 85 cm lang, maar 120 kilo schoon aan de haak. Desiree loopt voorop met alleen haar telefoon in de hand en snauwt naar de meisjes, die de strandspullen moeten dragen. Daarachter de opblaasbare watermeloen met een diameter van 3,5 meter. Dirk zwoegt zich door het hete zand tegen de wind in met die gigantische watermeloen in zijn armen. Arme man. Even later is alles geïnstalleerd en kan het feest beginnen. De meisjes moeten op de watermeloen in de zee. Dirk legt hem klaar in de zee, alleen kunnen de meisjes er zelf niet opkomen. Desiree is nog steeds druk met haar telefoon en Dirk heeft er de kracht niet meer voor. Zijn armen zijn verzuurd. Desiree is wel van het meedenken: af en toe blaft ze wat naar de meiden en Dirk. Na een kwartiertje martelen is Desiree er klaar mee en stapt ze snauwend de zee in. Ze gooit de meiden op de watermeloen en drukt Dirk eronder. Hilarisch, cabaret aan zee!

Het gaat tegenwoordig sowieso om wie de ‘grootste’ heeft. De ene vader heeft hem nog niet groter dan de andere. Niet de auto, maar het luchtbed. Naast de watermeloen, zie ik Flamingo’s van 4 meter hoog en Unicorns met een diameter van 5 meter. Die watermeloen van Dirk is wat dat betreft maar een kleintje. Die luchtbedden zijn zo groot, dat de kinderen ze zelf niet kunnen meenemen.

Dat doen de papa’s met gepaste tegenzin. Links naast me zit ook zo’n vader. Een Nederlander, ik gok een jaartje of vijftig. Dus, te laat begonnen met kinderen of bezig met de ‘tweede leg’. Hij en zijn vrouw hebben een jongen en een meisje van ongeveer 1 en 3 jaar. Daar hebben ze hun handen vol aan.  Constant hun kinderen en de flamingo in de gaten houden. Is een van je kinderen niet aan het huilen of zonder bandjes de zee ingelopen, dan is je Flamingo wel weggewaaid. Maar, deze twee ouders zijn slim. Net als wij, jaren geleden. Om toch nog iets van vakantie te voelen werken ze in shifts, ofwel diensten. Net als in de zorg. Om en om vieren ze vakantie, want om en om letten ze op de kinderen. Deze twee hebben deze vorm van vakantie verder geprofessionaliseerd. Ze hebben een heus schema vastgeplakt aan de parasol. Het schema is wel aan discussie onderhevig. Want de man heeft naar zijn idee te veel vroege diensten en te weinig ‘late’. Momenteel heeft de man dienst. En ik moet eerlijk zeggen: hij loopt de kantjes eraf. Hij is drukker met bruin worden en om zich heen kijken, dan dat hij bezig is met zijn Baby-Watch. Het jongste kind loopt al een uur rond met een poepluier, nu pas heeft hij het in de gaten. Om toch relaxed over te komen vraagt hij aan het meisje in plat Amsterdams: ‘Mot je poepe, moppie?’

Het is tijd dat ik ga afkoelen. Ik moet de zee in, mijn vrouw roept me. Ze ligt topless te zonnen op een watermeloen.