Tagarchief: poepen

Pieterpad dag 13: Holten – Laren

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Dit is onze 13e etappe.

We schrijven 15 juli 2018. Het weer is nog steeds perfect. Aanhoudende droogte teistert Nederland en de boeren in het bijzonder. Vandaag doen we een kilometer of 15 en beginnen in Holten. We lopen Holten aan de zuidzijde uit en pakken nog een laatste uitspatting van de ijstijd: de Beuseberg.

IMG_4219

De routebeschrijving van het Pieterpad bestaat uit 2 boekwerkjes. We zijn bijna door het eerste boekje ‘heen’. Deze mijlpaal zullen we volgende keer beleven. Daarom keken we raar op dat er nu al een feestelijke plek voor ons gecreëerd was. Dit was langs de Schipbeek. Het was een volledig ingerichte picknick plek omgeven met slingers en volle manden met eten.

 

Heel attent van de organisatie van het Pieterpad, vonden wij. We namen het ervan. Glaasje wijn, kaasjes, diverse soorten brood, fruit. Het mocht wat kosten. Toen we onze buikjes mooi vol en rond hadden, kwam de organisatie aanlopen. Wel aan de late kant zeiden we nog. Maar beter laat, dan nooit. De organisatie was speciaal verkleed voor ons. De vrouw in een mooie witte jurk en de man in een driedelig pak. Ze hadden vast een slechte dag, want ze waren me een partijtje chagrijnig. Er kon geen lachje af. Ze deden net of het hun feestje was. Heel bijzonder. We zijn maar veder gelopen, de picknick mand was toch zo goed als leeg.

Door al dat eten kwam ik wel in de problemen. Ik kreeg zoals je het noemt last van aandrang. Niet te krap. Ik kreeg zoveel aandrang dat er geen dranghek tegen bestand was. En dit speelde zich precies af in het bos van Landgoed Verwolde. De grootste angst van elke wandelaar kwam hier uit. Ik moest poepen, bouten, kakken, drukken, een splinter uit mijn rug drukken ofwel een bruine beer verzuipen, terwijl er geen w.c. in de buurt was. Kak! En zoals jullie misschien al eens eerder hebben gelezen ben ik een moeilijke poeper. Thuis ben ik op mijn best. Op het werk probeer ik het te vermijden, op campings is het een drama. En ook in andere openbare gelegenheden heb ik poepfobie. Maar het was nu kiezen of delen. Een ‘pannenkoek in mijn onderbroek’ of over mijn angst heen stappen (lees: kakken). Om toch een ‘thuissituatie’ te creëren ben ik in een droge sloot (leve de droogte!) gaan zitten en heb ik het toiletrolletje (leve mijn broer, die deze bij zich had!) aan een tak gehangen. Dit haalde de ergste spanning weg en niet veel later was ik weer het mannetje. Ik was zo trots als een peuter dat voor het eerst op zijn potje had gepoept. Ik overweeg nu een boek te gaan schrijven: ‘Buitenpoepen voor dummy’s’

IMG_4236

Niet veel later liepen we langs Huis Verwolde. Prachtig mooi Huis, waar een dikke eik staat. Naar verluid, de dikste van Nederland. Wij vonden hem vooral dood. De eikenprocessierups leek zijn werk al gedaan te hebben. We willen de organisatie van het Pieterpad dan ook adviseren om deze boom voortaan de Dikke Dooie te gaan noemen. Na nog een kilometer gewandeld te hebben, konden we genieten van ons welverdiende biertje. Volgende keer eindelijk weer een weekendje wandelen.