Categorie archief: DUBBEL D

Costa Dorada

Een weekje aan de Costa Dorada, dus niet de Costa Brava, Côte d’Azur, het Gardameer of de Ardèche. Hier zijn nauwelijks Nederlanders, dat is ook wel eens lekker. Wat ik daar doe? Bakken op het strand en me bezighouden met één van mijn specialiteiten: dom voor me uitkijken. En dat gaat me wederom goed af. Wat mij tijdens het kijken opvalt? Alledaagse dingen.

Bijvoorbeeld dat topless zonnen is nog in, in tegenstelling tot wat de media ons wil doen geloven. Ik ben een borstenman pur sang, dus gluur ik met bovengemiddelde interesse naar borsten. Topless zonnen wordt hier met name gebezigd door vrouwen die er niet meer geschikt voor zijn. Ze zijn over hun top. Over de topless zonnen, noem ik dat. Ik zie namelijk veel knietieten (die hangen tot over de knieën) en bungelborsten. Recht voor me zie ik zelfs een dame die haar borsten gebruikt om mee te beachballen.

In de verte zie ik een watermeloen aankomen. Ah, dat zijn de Spaanse Dirk en Desiree met hun twee meisjes. Zij zitten de hele week al op hetzelfde plekje op het strand. Dirk is ongeveer 85 cm lang en 40 kilo zwaar. Desiree is ook 85 cm lang, maar 120 kilo schoon aan de haak. Desiree loopt voorop met alleen haar telefoon in de hand en snauwt naar de meisjes, die de strandspullen moeten dragen. Daarachter de opblaasbare watermeloen met een diameter van 3,5 meter. Dirk zwoegt zich door het hete zand tegen de wind in met die gigantische watermeloen in zijn armen. Arme man. Even later is alles geïnstalleerd en kan het feest beginnen. De meisjes moeten op de watermeloen in de zee. Dirk legt hem klaar in de zee, alleen kunnen de meisjes er zelf niet opkomen. Desiree is nog steeds druk met haar telefoon en Dirk heeft er de kracht niet meer voor. Zijn armen zijn verzuurd. Desiree is wel van het meedenken: af en toe blaft ze wat naar de meiden en Dirk. Na een kwartiertje martelen is Desiree er klaar mee en stapt ze snauwend de zee in. Ze gooit de meiden op de watermeloen en drukt Dirk eronder. Hilarisch, cabaret aan zee!

Het gaat tegenwoordig sowieso om wie de ‘grootste’ heeft. De ene vader heeft hem nog niet groter dan de andere. Niet de auto, maar het luchtbed. Naast de watermeloen, zie ik Flamingo’s van 4 meter hoog en Unicorns met een diameter van 5 meter. Die watermeloen van Dirk is wat dat betreft maar een kleintje. Die luchtbedden zijn zo groot, dat de kinderen ze zelf niet kunnen meenemen.

Dat doen de papa’s met gepaste tegenzin. Links naast me zit ook zo’n vader. Een Nederlander, ik gok een jaartje of vijftig. Dus, te laat begonnen met kinderen of bezig met de ‘tweede leg’. Hij en zijn vrouw hebben een jongen en een meisje van ongeveer 1 en 3 jaar. Daar hebben ze hun handen vol aan.  Constant hun kinderen en de flamingo in de gaten houden. Is een van je kinderen niet aan het huilen of zonder bandjes de zee ingelopen, dan is je Flamingo wel weggewaaid. Maar, deze twee ouders zijn slim. Net als wij, jaren geleden. Om toch nog iets van vakantie te voelen werken ze in shifts, ofwel diensten. Net als in de zorg. Om en om vieren ze vakantie, want om en om letten ze op de kinderen. Deze twee hebben deze vorm van vakantie verder geprofessionaliseerd. Ze hebben een heus schema vastgeplakt aan de parasol. Het schema is wel aan discussie onderhevig. Want de man heeft naar zijn idee te veel vroege diensten en te weinig ‘late’. Momenteel heeft de man dienst. En ik moet eerlijk zeggen: hij loopt de kantjes eraf. Hij is drukker met bruin worden en om zich heen kijken, dan dat hij bezig is met zijn Baby-Watch. Het jongste kind loopt al een uur rond met een poepluier, nu pas heeft hij het in de gaten. Om toch relaxed over te komen vraagt hij aan het meisje in plat Amsterdams: ‘Mot je poepe, moppie?’

Het is tijd dat ik ga afkoelen. Ik moet de zee in, mijn vrouw roept me. Ze ligt topless te zonnen op een watermeloen.

French Kiss

Swassant-Nuf klinkt niet romantisch, maar als je het in fatsoenlijk Frans schrijft kun je er al behoorlijk opgewonden van raken. Standje 69. Voorwaarde is wel dat je je goed wast van te voren, want je kijkt elkaar zo de dikke darm in. En als iets niet opwindend is……. Wat ik bedoel te zeggen, is dat het Franse standje 69 helemaal niet zo mooi is als het lijkt. Ik heb het sinds mijn vakantie in 1995 in Llorret de Mar, al helemaal niet meer op de Franse manieren van liefde bedrijven.

Ik was toen met mijn broer en een stel kameraden op vakantie. Zo waren wij op een avond een keer lang op het strand blijven hangen. Tegen een uur of acht pakten mijn broer en ik onze rugbybal en begonnen met onze gebronsde (korreltje zout), gespierde (korrel zout), goddelijke (schep zout) lichamen de rugbybal magistraal (zeg maar gerust een pak zout) over te gooien. We kregen binnen een kwartier last van onze ongetrainde armen, maar we gingen door, want we stonden vol in de belangstelling van een tweetal prachtige meiden. Het duurde dan ook niet lang voordat de rugbybal per ongeluk bij hun op het badlaken viel. Mijn broer liep er heen en begon een praatje. Uit zijn gezicht kon ik opmaken dat hij er niets van begreep. Ik vroeg aan hem om een augurk na te doen. Toen keek hij nog moeilijker. Ik antwoordde dat hij niet direct een hele pot hoefde na te doen. Afijn, om een lang verhaal kort te maken: het waren twee Franse zusjes. Ik deed het woord. Met mijn Prisma Engels, vijf jaar HAVO werpt dan toch zijn vruchten af, wist ik mij aardig te redden. Zo was een afspraak voor later op de avond snel geregeld. Ze kwamen op het eerste gezicht niet super wanhopig over, maar achteraf gezien ‘hapten’ ze wel erg snel toe.

Zo stonden we die avond op de balustrade van St.Trop’. En ja hoor, daar kwamen deze twee Franse stoten al aan. Ze hadden er echt zin in. Waarschijnlijk waren ze de hele avond al wat gespannen geweest, want ze stonken beide naar zweet. Mijn broer, direct als hij is, begon na een wel zeer kort inleidend gesprek één van de Franse meiden te zoenen. Ik babbelde nog wat verder met de ander, toen na een minuut mijn broer me aanstootte. Hij zei: “Deze kan helemaal niet zoenen, ze bijt mijn lippen kapot en vernielt mijn tanden!” Ik begon te lachen, waarop zijn meisje ook begon te lachen. Ik knipoogde naar haar en wenste mijn broertje succes. Het waren zussen, dus nam ik ook de proef op de som en begon de andere te verleiden met mijn beste Engels. Ze viel gelijk voor me. Toen ik naar voren ging om haar te zoenen rook ik hoe verschrikkelijk ze naar zweet stonk. Mijn mond viel er van open. Daar maakte zij gretig gebruik van, door keihard op mijn lippen te bijten. Ik wilde kwaad worden, maar ze lachte zo lief naar mij. Dit was dus een French Kiss.

Ik zei tegen mijn broer dat we snel van deze twee bijtende wezens af moesten, voordat we zo toegetakeld zouden worden dat we de rest van de vakantie met pleisters op de lippen zouden rond lopen. Of nog erger, dat ze gek waren op swassant nuffen… Dan zouden ze onze mannelijkheid gaan ontnemen!

Onze kameraad stond op een afstandje te kijken naar ons. Mijn brein werkte op volle toeren en de oplossing was nabij. Ik zei tegen de kameraad, dat hij net moest doen alsof hij last kreeg van zijn buik. Dan konden wij hem naar het appartement brengen en dan waren wij van deze Franse sekreten  af. Hij zat op de toneelschool, dus leek het net alsof zijn hele blinde darm explodeerde toen hij kermend neerstortte. De meiden schrokken zich lam, wij snelden naar hem toe. ‘He has pain in the stomic’, legden we de dames uit. Hem ondersteunend brachten wij hem naar buiten, waar wij in lachen uitbarsten. Wat hadden wij hun te pakken gehad! Maar zij ons ook. Onze lippen bloedden hevig. De rest van de avond moesten we denken aan deze ‘French Kiss’, alias de Tand Zoen.  Twee Franse meiden die hevig bijtend zoenen en daarna liefdevol lachen. De volgende dag kwamen we ze op het strand tegen en vroegen ze aan onze kameraad hoe het met zijn ‘stomic” was. Hij antwoordde: “I took some pills”. En daar was geen woord aan gelogen, want hij was later die nacht ontzettend dronken geworden van dat Spaanse flut-pils!