Categorie archief: DE ‘B’ LIST

Pieterpad dag 14 en 15: Laren – Gaanderen

September 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Vanaf nu lopen we weer twee dagen achter elkaar, zaterdag en zondag.

We lopen op 29 en 30 september 2018, het is nog steeds zonnig. Het zijn de naweeën van een perfecte zomer, ten minste als je van een mediterraan klimaat houd. We starten in Laren (Gelderland), we zullen de eerste dag 21 kilometer verderop eindigen in Varssel. We lopen Laren in zuidelijke richting uit en kruizen het Twentekanaal  en de Berkel. Na enkele kilometers lopen we over de Het Groote Veld. Na 13,4 kilometer krijgen we het toch zwaar, niet zo zeer fysiek, maar wel mentaal. We naderen namelijk het moment dat we het eerste deel van het Pieterpad hebben uitgelopen. Routegids, deel 1 is uitgelopen. Waarom worden dan twee volwassen kerels zo emotioneel, waarom hebben we tranen in de ogen en een brok in de keel. Er kwam zelfs een stuk radeloosheid om de hoek kijken. Waarom? Ja, waarom? We zijn gvd deel 2 van de routegids vergeten mee te nemen. Daarom!

Het einde van routegids 1 eindigt heel toepasselijk bij het slot, ofwel kasteel van Vorden. Met daarom heen een slotgracht. Gracht is overigens niet het goede woord, het was eerder een slotwadi. Er stond geen water in, ondanks onze vermeende pogingen deze te vullen met ons gejank.

IMG_4518

IMG_4519

Zonder routegids 2 vervolgen wij onze weg. We vertrouwen op ons gevoel voor richting en meer nog op de duidelijke Pieterpadmarkeringen op de bomen en borden. Na 8 km wandelen en na het zien van een aantal landhuizen en landgoederen bellen we aan bij ons onderkomen voor de nacht. We zitten in het altijd mooie Varssel. Een lief oud vrouwtje doet open. Naast de liefde worden we ook omringd door een penetrante geur. De geur is een mengsel van natte hond en bedorven ei. Weer wellen de tranen op, maar we houden ons groot. ‘Zin een biertje, jongens?’. ‘Jazeker’, klinkt het tegelijkertijd. De stank wordt haar direct vergeven. Even later zitten we achter in haar ecotuin (lees verwilderde moestuin) te genieten van een ijskoud biertje. ‘De biertjes zijn gratis’. ‘Weet u dat zeker?’. Ze wist het zeker. Maar een half krat later, zagen we haar toch wat minder enthousiast met de biertjes naar buiten sjokken. Na een ‘opfrisbeurt’ in haar viezige douche, vertrokken wij vol goede moed naar de enige eetmogelijkheid in de buurt: de golfclub. Daar pasten wij als de Flodders in Zonnedael.  De golfers die er nog waren maakten zich snel uit de  voeten. Na het eten gingen we gauw weer richting de ijskoude biertjes. Nee, wij wandelaars hebben het niet makkelijk. Aangezien het bed minder hygiënisch was dan een gemiddeld Frans toilet, kwamen we tot de conclusie dat zij haar onderkomen beter een Beer & Breakfast kon noemen. Zodoende kan zij zich toch onderscheiden van andere B&B’s.

IMG_4552

De volgende ochtend, na een ouderwets Hollandse ‘hug’ namen wij afscheid van het lieve stinkende vrouwtje en verdwenen wij in de ijskoude buitenlucht. Het had gevroren! Via ’t Zand kwamen we in Zelhem waar we ons verwarmden aan een bak koffie. Na nog wat kastelen en langoederen kwamen we bij ons eindpunt van dit weekend: t Onland. Het biertje hier smaakte minder goed dan de dag er voor en dat lag niet aan de geur, maar aan het geld wat er voor neergelegd moest worden. Desondanks  was het wel een perfect wandelweekend geweest!

Pieterpad dag 13: Holten – Laren

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Dit is onze 13e etappe.

We schrijven 15 juli 2018. Het weer is nog steeds perfect. Aanhoudende droogte teistert Nederland en de boeren in het bijzonder. Vandaag doen we een kilometer of 15 en beginnen in Holten. We lopen Holten aan de zuidzijde uit en pakken nog een laatste uitspatting van de ijstijd: de Beuseberg.

IMG_4219

De routebeschrijving van het Pieterpad bestaat uit 2 boekwerkjes. We zijn bijna door het eerste boekje ‘heen’. Deze mijlpaal zullen we volgende keer beleven. Daarom keken we raar op dat er nu al een feestelijke plek voor ons gecreëerd was. Dit was langs de Schipbeek. Het was een volledig ingerichte picknick plek omgeven met slingers en volle manden met eten.

 

Heel attent van de organisatie van het Pieterpad, vonden wij. We namen het ervan. Glaasje wijn, kaasjes, diverse soorten brood, fruit. Het mocht wat kosten. Toen we onze buikjes mooi vol en rond hadden, kwam de organisatie aanlopen. Wel aan de late kant zeiden we nog. Maar beter laat, dan nooit. De organisatie was speciaal verkleed voor ons. De vrouw in een mooie witte jurk en de man in een driedelig pak. Ze hadden vast een slechte dag, want ze waren me een partijtje chagrijnig. Er kon geen lachje af. Ze deden net of het hun feestje was. Heel bijzonder. We zijn maar veder gelopen, de picknick mand was toch zo goed als leeg.

Door al dat eten kwam ik wel in de problemen. Ik kreeg zoals je het noemt last van aandrang. Niet te krap. Ik kreeg zoveel aandrang dat er geen dranghek tegen bestand was. En dit speelde zich precies af in het bos van Landgoed Verwolde. De grootste angst van elke wandelaar kwam hier uit. Ik moest poepen, bouten, kakken, drukken, een splinter uit mijn rug drukken ofwel een bruine beer verzuipen, terwijl er geen w.c. in de buurt was. Kak! En zoals jullie misschien al eens eerder hebben gelezen ben ik een moeilijke poeper. Thuis ben ik op mijn best. Op het werk probeer ik het te vermijden, op campings is het een drama. En ook in andere openbare gelegenheden heb ik poepfobie. Maar het was nu kiezen of delen. Een ‘pannenkoek in mijn onderbroek’ of over mijn angst heen stappen (lees: kakken). Om toch een ‘thuissituatie’ te creëren ben ik in een droge sloot (leve de droogte!) gaan zitten en heb ik het toiletrolletje (leve mijn broer, die deze bij zich had!) aan een tak gehangen. Dit haalde de ergste spanning weg en niet veel later was ik weer het mannetje. Ik was zo trots als een peuter dat voor het eerst op zijn potje had gepoept. Ik overweeg nu een boek te gaan schrijven: ‘Buitenpoepen voor dummy’s’

IMG_4236

Niet veel later liepen we langs Huis Verwolde. Prachtig mooi Huis, waar een dikke eik staat. Naar verluid, de dikste van Nederland. Wij vonden hem vooral dood. De eikenprocessierups leek zijn werk al gedaan te hebben. We willen de organisatie van het Pieterpad dan ook adviseren om deze boom voortaan de Dikke Dooie te gaan noemen. Na nog een kilometer gewandeld te hebben, konden we genieten van ons welverdiende biertje. Volgende keer eindelijk weer een weekendje wandelen.

 

Pieterpad dag 12: Hellendoorn – Holten

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na elf wandeldagen in Hellendoorn aangekomen. We hoeven nog maar 300 kilometer te wandelen. Als we in dit tempo doorgaan zijn we in 2026 in Maastricht!

Het is 10 juni 2018 en stralend weer. We staan aan de vooravond van een van de warmste en droogste zomers die Nederland gekend heeft. En wij, twee zachtaardige broers uut De Voart, zullen even laten zien wat we kunnen. We zijn voornemens 16 hele kilometers te gaan wandelen. Zachtaardig, hoor ik jullie denken. Ja, want laten we eerlijk zijn: wandelen is vooral iets voor vrouwen. En dan nog geen eens jonge vrouwen. Nee, de meeste wandelaarsters zijn vrouwen die al in het bezit zijn van het ‘menopauze certificaat’ en een BMI hebben, dat vaak hoger is dan hun leeftijd. Maar wij kunnen het prima vinden met deze vrouwen. We passen ons naadloos aan. We hebben vaak dezelfde interesses: hersengymnastiek, Rummikub, sokken stoppen, breien en borduren. We roddelen dat het een lieve lust is en zeiken net zo hard mee over het weer.  ‘t is in Nederland toch altijd te koud, te nat of te benauwd….

Maar goed, vandaag lopen we in westelijke richting Hellendoorn uit naar Nijverdal, via de Hellendoornsche Berg lopen we naar het Ravijn. We kruizen hier het spoor en de tunnel. Hier begint mijn wegenbouwers hart extra te kloppen. Het eindigt bijna met een stilstand. Want de aanleg van deze tunnel is er echt één uit het boekje. Eerst twintig jaar steggelen met de bewoners over het tracé van de tunnel en of iedereen het eens is met de plannen. Vervolgens tien jaar aan het uitvoeren, waarbij de aannemer weer ouderwets in het megacontract was gestonken. Toen nog een paar jaar procederen en vervolgens is het geheel opgeleverd. En daarna waren er telkens storingen in het systeem. Geweldig. Maar wij wandelen stoïcijns verder.

Via het Werkkamp Twilhaar en de schaapskooi beklimmen we de Haarlerberg, ook onderdeel van de Sallandse Heuvelrug. Na deze berg lopen we een stuk over het Landgoed de Noetselenberg. Met nog een paar kilometer te gaan, krijgen we de laatste berg. De Holterberg, bekend bij de wielerfanaten. Aan de zuidkant van de berg hebben ze na jaren weer geïnvesteerd. Hier zitten nu diverse leuke restaurants en hotels. Een paar jaar geleden waande je hier nog in het Oostblok. Kun je zien wat een likkie verf kan doen.

Voordat we aan het bier kunnen, zien we vanaf een uitkijkpunt op de Holter Enk nog een graancirkel. Dat de ‘aliens’ ook slechte dag hebben, bewees deze graancirkel. Wat een draak van een graancirkel.

IMG_4074

Hier de link naar de vorige wandeling: Pieterpad Ommen – Hellendoorn

Pieterpad Ommen – Hellendoorn

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na tien wandeldagen aan de zuidzijde van Ommen aangekomen.

Vandaag is het twee maand na onze laatste wandeling. Het is 11 mei 2018. Lichtelijk bewolkt, met een middagtemperatuur van 12.00 tot 18.00 uur. Zoals elke keer starten we, waar we de vorige keer geëindigd zijn. En dat is deze keer Nieuwe Brug om precies te zijn. Met zestien heerlijke wandelkilometers in het vooruitzicht.

We krijgen vandaag vier bergen op ons pad. De Lemelerberg, de Hellendoornsche Berg, de Eelerberg en één van de buitencategorie: de Archemerberg. Deze is 75 meter hoog. Een heuse stuwwal uit de ijstijd van 150.000 jaar geleden. Na een flinke warming up, het gaspedaal zo diep mogelijk weg drukken op de heenweg, gaan we vol goede moed van start. Binnen een kilometer staan we al aan de voet van de Archemerberg. Een kwartiertje later staan we al boven. Het uitzicht is goed. Licht bewolkt, maar je kunt in de verte Zwolle, Den Ham en Nijverdal zien. Aan de andere kant van de berg, in het dal ligt de dikste steen van Nederland. We hebben onze eigen zwerfkeien er maar eens naast gelegd, maar deze kei is wel erg dik. Ondanks de ontsteking aan mijn linkerbal moest ik het afleggen. We hebben in Overijssel niet veel records, maar dit is er toch een om trots op te zijn! Na dit indrukwekkende wapenfeit lopen we trots verder.

IMG_3963

De Lemelerberg is nu aan de beurt. Met zijn 50 meter hoogte, een peulenschil. Desalniettemin zijn we als we op de top staan wel toe aan een bakkie koffie. Dit doen we in de nabijheid van een schaapsherder. Die bestaan nog! Hij had zowaar wat schapen bij zich. Hij vertelde trots dat hij geld krijgt voor dit werk. ‘Een makkelijker beroep dan schaapsherder is er niet’, zeiden wij hem. ‘Jij ligt de hele dag op de hei en laat de hond het werk doen.’ Daar was hij het niet mee eens. Het was verantwoordelijk werk, gaf hij aan. Elke avond moest hij de schaapjes weer tellen. ‘In bed?’, vroegen we hem. Even later waren wij twee makke schappen, want hij dirigeerde zijn grommende hond in onze richting.

IMG_3961

 

 

Dat was weer een enerverende pauze. Vanaf de Lemelerberg lopen we aan de westzijde Lemele binnen. Zaal Dijk, een legendarische discotheek, die nog steeds bestaat, doemt voor ons op. Hoewel het dicht bij huis is, zijn we hier nooit geweest. Mijn zoon wel, van heinde en ver worden zaterdags bussen jongeren aangevoerd om te luisteren naar hedendaags neprep. Je Broer, Famke Louis, en meer van die onzin. Na enkele kilometers passeren we het Overijsselsch Kanaal en lunchen we bij het Hof van Salland. Broodje kroket.

IMG_3969

Dan de laatste berg van deze dag: de Eelerberg. Bovenop deze berg is nog een lanceerplaats van Duitse V2 raketten. De laatste kilometers lopen we over de Hellendoornsche Esch, die aan de westzijde van Hellendoorn ligt. Een prachtig glooiend landschap waarachter de Hellendoornsche Berg ligt. Maar die gaan we volgende keer bedwingen. Eerst maar weer genieten van een welverdiend biertje!

Club Quiz, de tweede ronde!

Na de eerste competitieronde begin november was het drie december tijd voor ronde twee. Door de ongekende populariteit van de Club Quiz kon de organisatie een nieuw team bijschrijven. Dat is niet alleen goed voor de onderlinge strijd, maar ook voor de gemiddelde leeftijd.

Vier enthousiaste twintigers uit het eerste team van de Korfbalvereniging zullen zich gaan mengen in de strijd om de slimste Dedemsvaarter. Waarom deze twintigers zich toch Senioren 1 noemen, is onduidelijk. Er doen nu tien teams mee aan deze wervelende show. In een ‘mes op tafel’ –achtige setting worden zes rondes met telkens acht vragen afgewerkt. Quizmaster Anne Vledder, met aan zijn zijde een driekoppige jury bestaande uit heer Aalt van de Beld, Henk Janssen en Sien Reurink, weten de teams telkens weer te verassen met hun vragen. De organisatie en alle teams worden door onze barman, Arend Reurink – alias Fred Schuit- voorzien van koffie, thee en alcoholische versnaperingen. Geen gemier en gezeur, de glazen vol tot het randje en wat het kost moet je zelf maar berekenen.

Het was een zeer moeilijke avond. Waar anders geregeld applaus klinkt bij een full pull (alle acht vragen goed), was dat deze avond maar vijf keer.  Een van de vragen was wat een ovideofobie is. Dat leek team Weinstein niet zo lastig in het Netflixtijdperk. ‘Dat is vast angst voor video’s kijken’ Alleen jammer dat je het anders schrijft. Ofidiofobie is slangenvrees. Team Weinstein was trouwen gehandicapt. De man met de meeste hersenen, moest onder het mom van het werk (lees: ‘grote verhuizing’) verstek laten gaan. Dat hij intussen elke land bezoekt waar sneeuw ligt en naar mijn idee alleen maar aan het skiën is, vergeven we hem.

Vrouwen van Nu leken zich helemaal te herpakken na de eerste competitieronde, mede door de lagere school vragen op het gebied van taal, aardrijkskunde en geschiedenis. Maar ze lieten in de laatste ronde dusdanig veel punten liggen, dat ze de winst bijna aan zich voorbij zagen gaan. In de laatste ronde moesten de onderdelen uit een computer geraden worden. Niet alleen de Vrouwen van Nu, maar ook de Balkdenkers bleken hun ‘moederbord’ kapot te hebben, ze hadden respectievelijk maar twee en drie van de acht vragen goed. Tweede achter de Vrouwen van Nu werd de Oranjewijk en op de derde plaats KV Avereest. Nieuwkomers Senioren 1 en Benedenvaart stonden samen op een keurige vierde plaats. Vorige jaren werd de strijd om de laatste plaats steevast uitgevochten door team Weinstein en Hoofdvaart West, maar ook de Iepen mengen zich nu vol overgave in deze strijd. Na het debacle van de eerste competitieronde zakten de Iepen nog verder weg. Met 62 punten hadden ze zelfs 20 punten minder dan vorige keer. Team Weinstein en Hoofdvaart West zitten na hun opleving van begin november weer op hun oude (bedenkelijke) niveau. Na twee rondes gaat De Benedenvaart aan de leiding. Medio januari 2019 zal deze titanenstrijd zijn vervolg krijgen.

Lees hier de eerste ronde van 2018

Club Quiz Dedemsvaart, de eerste ronde!

Na een lange zomerstop kon het hersengymnastiekseizoen 2018-2019 op maandag 3 november eindelijk weer beginnen. Aangezien de organisatie constant bezig is met het verbeteren en optimaliseren van de inhoud van de verschillende vragenrondes,  was het nodig tijd om de naam te veranderen. Want, zeg nou zelf, bij hersengymnastiek denk je toch veel eerder aan omroep MAX, dan aan een stel fris en fruitige teams dat zich in de winter uit de naad werkt om uiteindelijk als slimste Dedemsvaarters gehuldigd te mogen worden? Daarom gaan we voortaan door het leven als Club Quiz Korfbal Dedemsvaart. Waarom moet dan korfbal genoemd worden? Dat heeft twee redenen. Korfbal is Hip & Happening. Het is namelijk de enige sport waar mannen en vrouwen gemengd spelen. De tweede reden, misschien wel de belangrijkste, is dat zij op de speeldagen geheel belangeloos hun kantine ter beschikking stellen.

Terug naar de eerste speelronde, die van 3 november. Je kon duidelijk zien dat iedereen zich weer goed had voorbereid. Encyclopedieën, woordenboeken, atlassen, geschiedenisboeken waren verslonden tijdens de zomerstop. RTL Boulevard, het NOS-sportjournaal, de DWDD, Jinek, Pauw, geen aflevering was overgeslagen. Er waren er zelfs een aantal met een muis-arm, door overmatig computer gebruik. Kortom: de strijd kon losbarsten. En wat een strijd! Het was bijna toneel. Dat de quizmaster bij tijd en wijle zijn eigen invulling geeft aan vragen wordt op de koop toe genomen. Bij een van de vragen waar hij het antwoord wilde op ‘billboard’, omschreef hij deze als een ‘grote ronde harde paal’ met daar bovenop een reclame bord. Met rode koontjes besefte hij de dubbelzinnigheid van zijn vraag en strooide daarmee met name team Weinstein zand in de ogen. Na zes spannende rondes kon de balans opgemaakt worden. Team ‘De Benedenvaart’ werd mede door het strategisch inzetten van de Joker in de Taalronde eerste met een totaal van 99 punten. Ze hadden een klein gat geslagen naar de nummers twee: team de Balkdenkers met 95 punten. Op een keurige derde plaats stond team KV Avereest. Uit deze eerste speelronde kan verder opgemaakt worden dat er werk aan de winkel is voor ‘De Iepen’ en ‘De Flierefluiters’. Tijdens de afterparty, werd er dan ook al gesuggereerd om een trainingskamp (lees: studiereis) te beleggen voorafgaand aan de volgende spelronde. En die is op 3 december.

Schuiven en skiën in Grindelwald

Om de Bucketlist (in mijn geval een B-lijst) toch wat meer allure te geven en op termijn om te buigen in een A-lijst, heb ik het idee opgevat om mijn ski-horizon te verbreden. Vorig jaar was ik geëindigd in Sella Ronda, Italië. Nu ik toch de smaak te pakken heb van niet-Oostenrijkse landen, wil ik gelijk maar doorpakken. Zwitserland zou het worden. Lees verder Schuiven en skiën in Grindelwald

Pieterpad dag 9: Opzij, opzij, opzij

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na acht wandeldagen in Hardenberg aangekomen.

Dit verslag gaat over onze etappe van Hardenberg naar Junne, een gehucht voor Ommen. Een heuse thuiswedstrijd, want wij komen uit Hardenberg. Dedemsvaart om precies te zijn. De laatste keer dat we de stoute wandelschoenen hadden aangetrokken, is al weer zeven maanden geleden. Je zou denken, dat wij motivatieproblemen hebben, maar niets is minder waar. Prioriteiten stellen, noemen ze dat. Mijn broer moest zijn nieuwbouw huis afbouwen en ik had het druk met dromen over een nieuwbouw huis. Zijn huis is zo goed als af, mijn droom staat in de koelkast. Naast de flesjes Heineken.

Maar goed, het is zondag 21 januari 2018, en we staan in Hardenberg, rond een uur of tien ‘s ochtends. Het is druk met kerkgangers. Hardenberg is en blijft een gereformeerd dorp, veel ‘fienen’ hier. Ze zijn van de ‘tempel’. Wij staan daar rustig naar te kijken en doen wat rek en strek oefeningen. We doen een schietgebedje. Het Pieterpad wandelen is en blijft topsport.

We hebben vandaag ongeveer 12 kilometer voor de boeg, de afstand is niet echt mannelijk, maar het tempo wel, bleek later. Een gemiddelde waar we vroeger op school alleen maar van konden dromen: vijf komma negen.  5,9 km/uur, is niet slecht. We hadden er echt zin in. We gunden ons nauwelijks de tijd voor een bakkie koffie. We hadden nauwelijks tijd voor socialtalk met andere Pieterpadlopers. We kwamen namelijk een paar kilometer nadat we Hardenberg achter ons hadden gelaten, een paar rasechte Dedemsvaarters tegen, die het Pad ook lopen. ‘Jullie zijn al een mooi stuk van de Tempel man’, wisten wij uit te brengen. Het was de familie Tempelman. (Oprechte excuses voor deze slechte grap.) Elkaar op afstand wat vriendelijkheden toeroepend, snelden wij voort. We komen ze vast bij een andere etappe nog wel tegen, dan laten we ons wel van de sociale kant zien.

Mochten wij toch motivatieproblemen hebben, dan zijn deze na deze fantastische dag verdwenen. Het was prachtig weer (graad of 7 en volle bak zon) en de route was ook lekker. Want het mag best eens gezegd worden. Het Vechtdal is mooi. De eerste kilometers lopen we parallel aan de Vecht, nabij Rheeze schieten we het bos in: Boswachterij Hardenberg, dat na 1930 als productiebos is aangelegd. In de jaren ‘60 hebben ze er een bosbad in aangelegd: De Oldemeijer. De Copacabana van Hardenberg. Dat deze streek niet alleen populair is bij ons, maar ook bij andere landgenoten en de laatste jaren steeds meer Duitsers, bewijzen de vele campings die hier gelegen zijn. Stuk voor stuk topcampings. Na een kilometer of vijf in dit bos te hebben gelopen zijn we bij de finish en nemen we ons voor volgende keer meer te genieten. Snelheid naar beneden, kilometers naar boven.

Lees hier het vorige Pieterpadverhaal, met nog meer achtergrondinformatie dan in dit verslag!

Leef je nog in 2017 en heb je de kerstversiering nog niet opgeruimd? Laat dit dan lekker staan, het is zo weer december… Want kerstbomen aftuigen is zo makkelijk nog niet! Lees Kerstboom aftuigen

Pieterpad dag acht: Coevorden – Hardenberg

Eind vorig jaar heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na zeven wandeldagen in Coevorden aangekomen.

Dit verslag gaat over onze etappe van Coevorden naar Hardenberg. Een echte thuiswedstrijd, want wij komen uit Hardenberg. Dedemsvaart om precies te zijn. Het was al weer een dikke maand geleden op 7 mei. Het was een graad of 15 en onze wandelvriendin Tanja was weer mee. Tanja gaf vooraf aan dat ze wat last had van een blessure. We vertrokken rond een uur of 10 en we liepen als een stel jonge hindes. We hadden er weer zin in.

Direct na een paar honderd meter is het al raak. We moeten stoppen, want we staan bij een historisch monument. In Coevorden? Ja, in Coevorden. Naast andere geschiedkundige hoogtepunten, zoals de uitvinding van elektriciteit, de tweede wereldoorlog, en de eerste man op de maan, doen wij hier in de regio ook aardig mee qua geschiedenis. We staan namelijk bij het DSM gebouw. DSM? DSM staat voor Dedemsvaartsche Stoomtramweg-Maatschappij.IMG_2117

Deze werd in 1895 opgericht en zorgde voor de ontsluiting van de regio Zuid Drenthe en het Noorden van Overijssel door middel van deze tramweg. Naast de vaarweg die door de baron van Dedem enige jaren eerder was gegraven, werd er ook gekozen voor deze wijze van transport. En met de oorsprong in ‘ons’ dorp Dedemsvaart. Dedemsvaart doet historisch gezien mee. Ik heb me zelfs laten vertellen dat er toentertijd een wedloop gaande was tussen Amsterdam en Dedemsvaart. We hebben het maar net verloren…

We lopen verder via het industrieterrein van Coevorden door de velden naar de Haandrik, voorstad van Gramsbergen. Hier komen verschillende natuurlijke en aangelegde waterwegen bij elkaar.

Via Holtheme penetreren we vervolgens Gramsbergen aan de oostzijde. Gramsbergen is ook een plek met duidelijke historische waarde. Het is bekend om de slag bij Ane. De Slag bij Ane is een veldslag in 1227 tussen een ridderleger van de bisschop van Utrecht, Otto van Lippe, en de troepen van burggraaf van Coevorden, Rudolf II van Coevorden. Laatstgenoemde wordt gesteund door Drentse boeren. De Drenten weten het leger van de bisschop te verslaan, door ze het moeras in te lokken. Het werd een slachtpartij. Het gebied rondom Coevorden en Gramsbergen bestond voor een groot gedeelte uit moeras. Dit gebied bij Ane wordt ook wel Mommeriete genoemd. Nu hebben ze tegenwoordig in Gramsbergen een brouwerij en café met de naam Mommeriete. Mag jij raden waar wij zaten te lunchen en wat wij voor onze neus hadden staan? Een heerlijk Mommeriete biertje van hoge gisting.

De bediening was niet goed, daar moeten ik eerlijk in zijn. Het was lang wachten en er werd niet geserveerd wat er op de kaart stond. Mijn broer bestelde een broodje brie met hazelnoten en rucola sla. Alleen werd er geen sla bij geserveerd. Ai. Dat was niet goed, daar houdt hij niet van. Hij riep de bediening. De spanning was om te snijden. Zou dit ongeveer 800 jaar later een nieuwe slachtpartij worden, die als de sla om Ane in de geschiedenisboeken zal verdwijnen? Een echte veldsla? Nee, gelukkig niet. Hij kalmeerde. Na de lunch zagen we wel dat de blessure van Tanja zich had verslechterd. Ze liep er niet bij als een jonge hinde, maar als een aangeschoten hinde. Gauw met het thuisfront gebeld en even later zat ze al in de auto. Het voordeel van een thuiswedstrijd.

Wij vervolgden onze weg via Ane, het Engelandsche Bosch parallel aan de N34 naar het centrum van Hardenberg. Ook dit centrum heb ik zo’n tien jaar geleden samen met mijn collega’s mogen herinrichten. Het ligt er nog steeds goed bij. Uiteindelijk hebben we niet kunnen afpilsen, omdat het enige restaurant van Hardenberg met Michelinster, De Bokkepruik, gesloten was. We snappen nu in ieder geval waarom dat restaurant zo heet.

Lees hier het vorige Pieterpad avontuur. De etappe van Sleen naar Coevorden.

Mogen de verhalen naar jouw idee wel wat mannelijker, lees dan het volgende verhaal: ‘Geholpen worden’

Pieterpad dag 7: Een prachtig mooie dag!

Zondag 9 april. De enige echte zomerse dag van april. Twintig graden met wat wind. Of zoals de ras Drent Daniël Lohues het zo goed weet te verwoorden: ‘Een prachtig mooie dag’. De rest van april was als vanouds. Kouder dan de kerstdagen. De tocht ging van Sleen naar Coevorden (Drents: Koevern). Lees verder Pieterpad dag 7: Een prachtig mooie dag!