Niet voor de poes

Ik maak me zorgen. Normaal gesproken ben ik aardig rustig, maar sinds enige tijd maak ik mij zorgen. Echt zorgen. Om de vrouwen in Nederland. En ik kan er met mijn vrouw niet over praten. Straks verbergt zij het ook voor mij. En dat terwijl ik net verlost ben van mijn vorige angst en die was ook al vrouw gerelateerd. Ik had last van menofobie. Lees verder Niet voor de poes

French Kiss

Swassant-Nuf klinkt niet romantisch, maar als je het in fatsoenlijk Frans schrijft kun je er al behoorlijk opgewonden van raken. Standje 69. Voorwaarde is wel dat je je goed wast van te voren, want je kijkt elkaar zo de dikke darm in. En als iets niet opwindend is……. Wat ik bedoel te zeggen, is dat het Franse standje 69 helemaal niet zo mooi is als het lijkt. Ik heb het sinds mijn vakantie in 1995 in Llorret de Mar, al helemaal niet meer op de Franse manieren van liefde bedrijven.

Ik was toen met mijn broer en een stel kameraden op vakantie. Zo waren wij op een avond een keer lang op het strand blijven hangen. Tegen een uur of acht pakten mijn broer en ik onze rugbybal en begonnen met onze gebronsde (korreltje zout), gespierde (korrel zout), goddelijke (schep zout) lichamen de rugbybal magistraal (zeg maar gerust een pak zout) over te gooien. We kregen binnen een kwartier last van onze ongetrainde armen, maar we gingen door, want we stonden vol in de belangstelling van een tweetal prachtige meiden. Het duurde dan ook niet lang voordat de rugbybal per ongeluk bij hun op het badlaken viel. Mijn broer liep er heen en begon een praatje. Uit zijn gezicht kon ik opmaken dat hij er niets van begreep. Ik vroeg aan hem om een augurk na te doen. Toen keek hij nog moeilijker. Ik antwoordde dat hij niet direct een hele pot hoefde na te doen. Afijn, om een lang verhaal kort te maken: het waren twee Franse zusjes. Ik deed het woord. Met mijn Prisma Engels, vijf jaar HAVO werpt dan toch zijn vruchten af, wist ik mij aardig te redden. Zo was een afspraak voor later op de avond snel geregeld. Ze kwamen op het eerste gezicht niet super wanhopig over, maar achteraf gezien ‘hapten’ ze wel erg snel toe.

Zo stonden we die avond op de balustrade van St.Trop’. En ja hoor, daar kwamen deze twee Franse stoten al aan. Ze hadden er echt zin in. Waarschijnlijk waren ze de hele avond al wat gespannen geweest, want ze stonken beide naar zweet. Mijn broer, direct als hij is, begon na een wel zeer kort inleidend gesprek één van de Franse meiden te zoenen. Ik babbelde nog wat verder met de ander, toen na een minuut mijn broer me aanstootte. Hij zei: “Deze kan helemaal niet zoenen, ze bijt mijn lippen kapot en vernielt mijn tanden!” Ik begon te lachen, waarop zijn meisje ook begon te lachen. Ik knipoogde naar haar en wenste mijn broertje succes. Het waren zussen, dus nam ik ook de proef op de som en begon de andere te verleiden met mijn beste Engels. Ze viel gelijk voor me. Toen ik naar voren ging om haar te zoenen rook ik hoe verschrikkelijk ze naar zweet stonk. Mijn mond viel er van open. Daar maakte zij gretig gebruik van, door keihard op mijn lippen te bijten. Ik wilde kwaad worden, maar ze lachte zo lief naar mij. Dit was dus een French Kiss.

Ik zei tegen mijn broer dat we snel van deze twee bijtende wezens af moesten, voordat we zo toegetakeld zouden worden dat we de rest van de vakantie met pleisters op de lippen zouden rond lopen. Of nog erger, dat ze gek waren op swassant nuffen… Dan zouden ze onze mannelijkheid gaan ontnemen!

Onze kameraad stond op een afstandje te kijken naar ons. Mijn brein werkte op volle toeren en de oplossing was nabij. Ik zei tegen de kameraad, dat hij net moest doen alsof hij last kreeg van zijn buik. Dan konden wij hem naar het appartement brengen en dan waren wij van deze Franse sekreten  af. Hij zat op de toneelschool, dus leek het net alsof zijn hele blinde darm explodeerde toen hij kermend neerstortte. De meiden schrokken zich lam, wij snelden naar hem toe. ‘He has pain in the stomic’, legden we de dames uit. Hem ondersteunend brachten wij hem naar buiten, waar wij in lachen uitbarsten. Wat hadden wij hun te pakken gehad! Maar zij ons ook. Onze lippen bloedden hevig. De rest van de avond moesten we denken aan deze ‘French Kiss’, alias de Tand Zoen.  Twee Franse meiden die hevig bijtend zoenen en daarna liefdevol lachen. De volgende dag kwamen we ze op het strand tegen en vroegen ze aan onze kameraad hoe het met zijn ‘stomic” was. Hij antwoordde: “I took some pills”. En daar was geen woord aan gelogen, want hij was later die nacht ontzettend dronken geworden van dat Spaanse flut-pils!

Duitse vakantiefrustratie

Net terug van vakantie. Naar Scandinavië geweest. Waarom dan toch, vragen veel mensen. Wintersporten doe je toch pas met de kerst of in de krokusvakantie? Waarom zou je de kou nu al opzoeken? Wij wilden wel eens wat anders. Warmte wordt je ook alleen maar suf van. Wij wilden wel eens fris aan de slag, na de bouwvak. En met minder frustraties. Want ik had gedacht dat ik op deze manier minder last van wegwerkzaamheden in Duitsland zou hebben. Lees verder Duitse vakantiefrustratie

50 jaar DAC: hard zwemmen en veel lol

Zwemvereniging DAC uit Dedemsvaart bestaat dit jaar 50 jaar. Sinds een paar jaar zwemt mijn dochter ook bij deze vereniging. Ik heb ongeveer dertig jaar geleden gezwommen bij deze vereniging. Met het jubileumfeest in het vooruitzicht wil ik eens terugblikken op mijn periode bij deze geweldige vereniging. Want dat is het. De sfeer is perfect en dat is de basis van de vele successen die de club en haar leden heeft behaald.

Ik zwom hier vanaf de begin jaren tachtig tot eind jaren tachtig. Dat was de tijd dat we als clubkleding nog in badjassen rondliepen. Ik was een verlegen dromerig ventje van een jaar of zeven dat na zijn zwemdiploma B op zwemmen ging. Daar word je een kerel van, zei mijn moeder. En dat klopte. Want als je ergens moet afzien, is het tijdens zwemtrainingen. Een uur of nog langer vrijwel onafgebroken in het water zwemmen met een flink tempo. In de zomer zwommen we in het buitenbad van Dedemsvaart, ’t Keerpunt. Deze was vijftig meter lang! Sommige mensen wandelen dat op een dag niet eens. De jonkies zullen het niet meer weten, maar waar nu de speeltuin aan de Diepenbrockstraat in Dedemsvaart is, was vroeger de ingang. En als je nu midden in de Anton van der Horststraat gaat staan, stond je 25 jaar geleden nog midden in het zwembad. Of bij de heer Lameijer op schoot in zijn uitkijktoren. De heer Lameijer was de Louis van Gaal van ’t Keerpunt. Streng maar rechtvaardig.

We zwommen van april tot september in de buitenlucht. Het was vaak zo koud, dat wij alleen in het water lagen. Het zwembad was uitgestorven. Geregeld zat er iemand met een zwembril vol tranen aan de kant geplakt. Verkleumd tot op het bot, maar we gingen door. Ik had het dan zo koud, dat ik bij het afdrogen na de training naar beneden keek en dacht dat ik een geslachtsverandering had ondergaan. Formaat garnaal. Geen gamba, nee de Nederlandse garnaal. De kleinste garnaal van allemaal.

‘s Winters gingen we door weer en wind met de bus naar Hoogeveen. De heer Pit reed ons in zo’n ouderwetse gele DVM bus naar Hoogeveen. We zwommen in het overdekte bad van Hoogeveen, de Dolfijn. Minstens twee keer in de week. Hard trainen en tijdens de heen- en terugreis flink ouwehoeren. Op de terugweg konden we niet meer naar buiten kijken, omdat de ramen volledig beslagen waren door al die natte bossen haar. De scene met de koets in de Titanic was er niets bij.

Nu ik het toch over romantiek heb, wil ik opmerken dat DAC niet alleen een kweekvijver voor talent is, maar ook van relaties. Menig kalverliefde, maar ook meer stabiele relaties zijn binnen de club ontstaan. Was het niet tijdens de busritjes, dan wel tijdens de vele wedstrijden, kampen, toernooien of de Bonte Avond. Deze waren stuk voor stuk legendarisch. En dat zijn ze nog. Veel lol en hard zwemmen. We kwamen overal. Zwemwedstrijden in Vroomshoop, Denekamp, Kampen, Vriezenveen, Nijverdal, Nordhorn. Het internationale toernooi in Nordhorn wordt nog steeds bezocht. Wordt daar nog steeds de Schwarzwalder Kirsch taart gegeten? Proefondervindelijk heb ik mogen ontdekken dat je deze taart niet 5 minuten voor de finale van de honderd meter rugslag moet eten. Die taart ben ik tijdens de wedstrijd drie keer tegengekomen. Wel goud gepakt overigens. Daarnaast was er ook vaak in de herfstvakantie een trainingskamp. Ik kan me die op Vlieland nog herinneren. Twee keer per dag zwommen we ons het zwart voor de ogen. Tussendoor liepen we nog een stuk of wat marathons en als er dan nog tijd was doken we een paar uur het krachthonk in. En daar tussen in? Je raad het al. Schik maken.

Ik was er in de jaren tachtig, de tijd van Mildred en Marianne Muis. Dat waren de dames die in 1988 zilver haalden op de Olympische Spelen van Seoul met de estafette 4×100 meter vrije slag. Ik heb training gehad van Arend van Faassen, John Romkes en Monique Bergsma maar ook van andere legendes, zoals de heren Eggink en Pit. Het was een fantastische tijd. De trainers wisten ons maximaal te motiveren. Zowel tijdens de trainingen als de wedstrijden. En die hadden we beide genoeg. Naast de ‘natte’ trainingen was er ook altijd de ‘krachttraining’ in de gymzaal aan de Buizerdweg. Werd je in een uur per week nog even vakkundig getransformeerd naar bodybuilder. Fitter dan toen, ben ik eigenlijk nooit meer geweest.

Mijn leeftijdgenoten waar ik toen mee zwom, waren Bjorn Aaldering, Barry Bremmer, Sindy Wolthuis, Peggy Kosse de zusjes Hoogenkamp en Claudia Botter. Wij lagen vaak tijdens de trainingen bij elkaar in een baan, de ouderen lagen een baan ‘hoger’. Dat waren onder andere de broers Wassink, Arjan Smit, Jeroen Klunder, Alfred Grit, Gerard Varwijk, Edward Vernhout, Wim Wolthuis, Bas Kosse, André Dijsselhof, de zusjes Supheert, Ina van de Velde, Janneke Ringeling, Gert Boessenkool, Ingeborg Hettinga en nog veel meer. Die oudere garde was heel belangrijk overigens.

Ze gaven ons tips, waardevolle tips. Dat had er alles mee te maken dat we minder talent hadden dan de Muisjes. Tijdens het inzwemmen bij wedstrijden kun je de lijn al ‘strak’ leggen bijvoorbeeld, zodat je deze bij de wedstrijd tijdens de rugslag kunt gebruiken om je een paar keer af te zetten. Je moet toch wat, als je vindingrijkheid groter is dan je talent! Dat je op de zwemclub een echte kerel werd, merkte je niet alleen aan je doorzettingsvermogen. Ook de hormonen kwamen vanzelf. Veel meiden vroegen zich vaak af waarom ze geregeld voor de jonge mannen mochten zwemmen. Wij jonge mannen gaven dan aan dat ze te snel gingen. Ik wil dit na al die jaren rechtzetten. Ik wil het uitleggen. De enige reden was, dat we konden genieten van het uitzicht. Het had vanzelfsprekend niets te maken met snelheid!

Pieterpad dag acht: Coevorden – Hardenberg

Eind vorig jaar heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na zeven wandeldagen in Coevorden aangekomen.

Dit verslag gaat over onze etappe van Coevorden naar Hardenberg. Een echte thuiswedstrijd, want wij komen uit Hardenberg. Dedemsvaart om precies te zijn. Het was al weer een dikke maand geleden op 7 mei. Het was een graad of 15 en onze wandelvriendin Tanja was weer mee. Tanja gaf vooraf aan dat ze wat last had van een blessure. We vertrokken rond een uur of 10 en we liepen als een stel jonge hindes. We hadden er weer zin in.

Direct na een paar honderd meter is het al raak. We moeten stoppen, want we staan bij een historisch monument. In Coevorden? Ja, in Coevorden. Naast andere geschiedkundige hoogtepunten, zoals de uitvinding van elektriciteit, de tweede wereldoorlog, en de eerste man op de maan, doen wij hier in de regio ook aardig mee qua geschiedenis. We staan namelijk bij het DSM gebouw. DSM? DSM staat voor Dedemsvaartsche Stoomtramweg-Maatschappij.IMG_2117

Deze werd in 1895 opgericht en zorgde voor de ontsluiting van de regio Zuid Drenthe en het Noorden van Overijssel door middel van deze tramweg. Naast de vaarweg die door de baron van Dedem enige jaren eerder was gegraven, werd er ook gekozen voor deze wijze van transport. En met de oorsprong in ‘ons’ dorp Dedemsvaart. Dedemsvaart doet historisch gezien mee. Ik heb me zelfs laten vertellen dat er toentertijd een wedloop gaande was tussen Amsterdam en Dedemsvaart. We hebben het maar net verloren…

We lopen verder via het industrieterrein van Coevorden door de velden naar de Haandrik, voorstad van Gramsbergen. Hier komen verschillende natuurlijke en aangelegde waterwegen bij elkaar.

Via Holtheme penetreren we vervolgens Gramsbergen aan de oostzijde. Gramsbergen is ook een plek met duidelijke historische waarde. Het is bekend om de slag bij Ane. De Slag bij Ane is een veldslag in 1227 tussen een ridderleger van de bisschop van Utrecht, Otto van Lippe, en de troepen van burggraaf van Coevorden, Rudolf II van Coevorden. Laatstgenoemde wordt gesteund door Drentse boeren. De Drenten weten het leger van de bisschop te verslaan, door ze het moeras in te lokken. Het werd een slachtpartij. Het gebied rondom Coevorden en Gramsbergen bestond voor een groot gedeelte uit moeras. Dit gebied bij Ane wordt ook wel Mommeriete genoemd. Nu hebben ze tegenwoordig in Gramsbergen een brouwerij en café met de naam Mommeriete. Mag jij raden waar wij zaten te lunchen en wat wij voor onze neus hadden staan? Een heerlijk Mommeriete biertje van hoge gisting.

De bediening was niet goed, daar moeten ik eerlijk in zijn. Het was lang wachten en er werd niet geserveerd wat er op de kaart stond. Mijn broer bestelde een broodje brie met hazelnoten en rucola sla. Alleen werd er geen sla bij geserveerd. Ai. Dat was niet goed, daar houdt hij niet van. Hij riep de bediening. De spanning was om te snijden. Zou dit ongeveer 800 jaar later een nieuwe slachtpartij worden, die als de sla om Ane in de geschiedenisboeken zal verdwijnen? Een echte veldsla? Nee, gelukkig niet. Hij kalmeerde. Na de lunch zagen we wel dat de blessure van Tanja zich had verslechterd. Ze liep er niet bij als een jonge hinde, maar als een aangeschoten hinde. Gauw met het thuisfront gebeld en even later zat ze al in de auto. Het voordeel van een thuiswedstrijd.

Wij vervolgden onze weg via Ane, het Engelandsche Bosch parallel aan de N34 naar het centrum van Hardenberg. Ook dit centrum heb ik zo’n tien jaar geleden samen met mijn collega’s mogen herinrichten. Het ligt er nog steeds goed bij. Uiteindelijk hebben we niet kunnen afpilsen, omdat het enige restaurant van Hardenberg met Michelinster, De Bokkepruik, gesloten was. We snappen nu in ieder geval waarom dat restaurant zo heet.

Lees hier het vorige Pieterpad avontuur. De etappe van Sleen naar Coevorden.

Mogen de verhalen naar jouw idee wel wat mannelijker, lees dan het volgende verhaal: ‘Geholpen worden’

De laatste grunge held eindelijk live gezien!

‘Joehoe! Wakker worden!’ Shit, wat is er aan de hand. Ik sliep. Ik kijk naar boven. Ik zie mezelf. Wazig. Met een hoed van de Toppers op. Terwijl ik bij een concert van Eddie Vedder was. Ik lig op een bankje in het Centraal Station van Utrecht. Hoe ben ik hier verzeild geraakt? Lees verder De laatste grunge held eindelijk live gezien!

Serieus afvallen ? Lees dit!

Ik ben beginnend blogger. Een zogenaamde rookie. Schrijven is een uit de hand gelopen hobby. Wil je in bloggen succesvol zijn, dan draait het om content, ofwel inhoud. Waar schrijf je over, hoe onderscheid je je van de rest?

Mijn blogs gaan over mannenpraat. Ze zijn qua inhoud niet lastig, het sluit zelfs aardig aan bij de behoeftes van vele mannen. Niet te moeilijk doen, her en der een gebbetje, maar vooral de lol inzien van de dagelijkse zaken. Is dat onderscheidend genoeg? Zit ik in een nichemarkt? Natuurlijk niet, dan zouden mijn blogs maar over één onderwerp moeten gaan. Seks. Maar dat vind ik zo makkelijk scoren. Daar doe ik niet aan, ik wil het graag fatsoenlijk houden, want ik heb ook vrouwelijke lezers en die wil ik zeker niet tegen het hoofd stoten. Om een keer wat echte content in een blog te verwerken en tegelijkertijd mijn vrouwelijke lezers tevreden te stellen met een onderwerp wat hun meer ligt, heb ik een actueel onderwerp gepakt. Het is lente, de zomer is aantocht, dus velen zijn weer bezig met hun lichaam. Afvallen.

De wintervacht valt er langzamerhand af en dan zie je de contouren van je lichaam. En de grote vraag is vaak: hoe krijg ik dit lichaam weer in goddelijke proporties. En lieve mensen, laat ik daar nu verstand van hebben! Ik heb namelijk een tijdje verkering gehad met Sonja B. Ik bak jullie geen poets.

Let op! Hou je vast. Hier komt de content. Afvallen draait eigenlijk om twee dingen:

  1. Doorzettingsvermogen;
  2. Een negatieve caloriebalans in je lichaam creëren.

De eerste wordt altijd vergeten, maar is veruit het belangrijkste. Je streefgewicht halen is één, het houden is twee.

De tweede kan gecreëerd worden door minder en/of andere voeding tot je te nemen en meer calorieën te verbranden (lees bewegen). Dit kan op heel eenvoudige wijze. Alle dure diëten kun je gelijk aan de kant gooien. Je moet je wel een beetje verdiepen in hoe vetverbranding werkt. Wil je één kilo vet kwijt raken, dan zal je een negatieve balans van 3.500 kcal moeten creëren. Stel dat je één kilo per week wilt afvallen. Dan moet er een negatieve balans van 3.500 kcal per week worden gecreëerd. Even een voorbeeld. Laten we zeggen dat we deze 3.500 kcal gaan creëren door:

  • 50% (1.750 kcal) anders en minder te gaan eten, en
  • 50% (de andere 1.750 kcal) door meer te bewegen.

Dus voor beide 1.750 kcal per week. Dat is dus voor zowel eten als bewegen 250 kcal/dag (1.750 delen door 7 dagen). Een man is gemiddeld 2.500 kcal per dag nodig, een vrouw 2.000 kcal. We eten dus voortaan respectievelijk 2.250 en 1.750 kcal per dag. Normaal eten dus. Daar komt het doorzettingsvermogen al om de hoek kijken. Kijk maar eens op deze site, hoeveel calorieën er in de verschillende voedingsproducten zitten: http://www.calorietabel.nl/

In het algemeen geld: minder koolhydraten (snoep, snacks, aardappels, pasta’s, fris en alcoholische drank) en meer groente, fruit en eiwitten (rijst, kwark, yoghurt, vis en kip). Vervang bijvoorbeeld 1 belegd plakje brood eens door 100 gram magere Franse kwark. Dan heb je al 100 kcal bespaard! En drink je toch een glaasje wijn (70 kcal) of bier (90 kcal), dan weet je dat je deze weer moet compenseren met minder eten of meer bewegen.

De andere 250 kcal gaan we met meer bewegen realiseren. Als je bijvoorbeeld 45 minuten per dag (extra) wandelt, dan verbrand je de andere 250 kcal. Daar komt weer het doorzettingsvermogen om de hoek kijken. Kijk ook eens in de volgende tabel: https://www.caloriecalculator.nl/.

Een andere bewegingsvorm kan natuurlijk ook. Seks. Seks is een echte calorieverslinder! Mijn vrouw en ik zijn daarom in het voorjaar seksueel bovenmatig actief. Bij het obsessieve af. Iedere dag minimaal twee keer seks. Ja werkelijk waar! Jikidie, jikidie, jikidie. En dan bedoel ik niet de snelle beurten, maar het echte werk, minstens een uur per sessie. De Mercedes onder de beurten. Per standje verschilt de calorieverbranding. Hieronder zie je een overzicht per standje. Let op, het zijn wel calorieën per uur:

  • missionaris houding 200 kcal;
  • rechtopstaand 500 kcal;
  • doggystyle 400 kcal;
  • bovenop 800 kcal (!);
  • zoenen 50 kcal;
  • voorspel 100 kcal.

Ook hier is weer bewezen dat mannen van nature bovengemiddeld efficiënt zijn. Wij doen niet aan zoenen en voorspel, omdat wij geen romantiek in onze donder zouden hebben. Nee, wij doen daar niet aan, omdat je met deze bezigheden nauwelijks calorieën verbrand.

Nog een tip voor alle vrouwen. Willen jullie echt calorieën verbranden? Niet doorvertellen hè? Het is namelijk niet volledig wetenschappelijk bewezen. Maar ik heb Sonja er proefondervindelijk van kunnen overtuigen. En ze werd er bloed fanatiek in. Het werd uiteindelijk zelfs de basis van onze relatie. Ze heeft het alleen nooit in haar dieetboeken durven te zetten. Ze had er wel een vervangend woord voor: eierkoeken. Wat dit grote geheim is?

Het geheim is, dat het oraal bevredigen van een man 500 kcal per kwartier (!) oplevert, mits goed uitgevoerd. En je kunt van Sonja zeggen wat je wil, maar zij weet als afvalprofessional wat doorzetten is. Dus als Sonja het in haar boeken over eierkoeken heeft, weet je vanaf nu wat ze hiermee bedoeld…

Mocht je met bovenstaande tips nog steeds niet afvallen, dan moet je toegeven aan de stress die je hiervan krijgt. Want door stress val je ook geweldig veel af. Het kan ook zo zijn dat je vet hebt omgezet in spiermassa. Dan val je ook niet af, want spieren zijn zwaarder dan vet! Daar hou ik mij al jaren aan vast.

Ik hoop met dit blog voldoende content te hebben gegenereerd. Ik denk dat zowel mannen en vrouwen hier wel wat mee kunnen. Succes!

 

MET EEN KNIPOOG