Te koop gevraagd: Groen land

Dat de Amerikaanse president niet op vakantie is, moge duidelijk zijn. Wat ook duidelijk is, is dat hij zich stierlijk verveeld. Hij is de Chinezen aan het pesten, de G7 top ziet hij het nut niet van en met die Mexicaanse muur schiet het ook niet op. Aangezien die muur een godsvermogen zou kosten, houdt hij aardige wat geld over. En hij blijft toch ondernemer, dus moet dat geld geïnvesteerd worden. Eureka! Amerika moet Groenland kopen. Niet even tactisch brengen. Zo van: Amerika wil graag wat land kopen. Het mag wit zijn, het mag geel zijn, het mag blauw zijn, maar ook groen. Misschien hadden die Denen dan heel anders gereageerd.

Maar waarom zou je in godsnaam Groenland willen kopen? Dat land ligt voor 80 % onder het ijs. Maar Trump is geen domme jongen. Hij weet ook dat door de klimaatverandering dat land over twee jaar nog maar voor 8 % onder het ijs ligt. Dan kan hij eerst de delfstoffen uit de bodem halen en als die uitgeput zijn, over 10 jaar, dan heeft Groenland geen ijs meer en heeft het een mediterraan klimaat. Dan heb je in één keer veel bouwgrond tot je beschikking. Aangezien Hawaii  te klein wordt, kan vakantie vierend Amerika over 10 jaar naar Groenland. Het zal tegen die tijd dan eindelijk zijn naam eer aan gaan doen. Want het is nu vooral nog Witland, met al dat ijs. Die naam van het land is sowieso gek tot stand gekomen. Een Viking, Erik de Rode genaamd, heeft het land ontdekt. Hoe zou u het land noemen, dat u zojuist heeft ontdekt, als u De Rode als achternaam hebt? Juist! Niet Groenland. Erik de Rode had de oorspronkelijke bewoners ook nog gevraagd of ze In of Uit het land wilden, maar ze wisten het niet. Ze twijfelden. Sindsdien gaan ze door het leven als Inuit. Dat zijn uiteindelijk gewoon weer Indianen. Deze zullen nog even verdreven moeten worden, maar dat gaat Amerika vast weer lukken. Wisten jullie trouwens dat Groenland hartstikke modern is? Ze hadden in 1982 al een referendum om uit de Europese Gemeenschap te stappen. Jazeker, een heuse Grexit! Die werd in 1985 voltrokken. Niks geen gezever en gejank over een ‘deal’ of ‘no-deal’. Er gaat overigens in de wandelgangen een gerucht dat de EU, net als Amerika, ook een eiland wil kopen. Op dat eiland rijden ze wel allemaal links, maar dat veranderen we zo. Verder zal deze koop ook veel rust geven op de economische markten en hebben we geen gezeur meer over de Ierse buttplug.

Dat Trump Groenland niet gaat kopen, komt door de Denen. Ze willen het niet en hebben hem vriendelijk maar dringend gemeld, dat er niet over te praten valt. Ze werden direct aangenaam verrast met de mededeling dat hij dan ook niet op staatsbezoek zou komen. Dat is twee vliegen in één klap, zullen ze gedacht hebben in Kopenhagen.

Als ik Trump was, zou ik het dichter bij huis zoeken. Waarom geen bod doen op Brazilië. De kans op succes is vele malen groter. President Bolsonaro is net zo’n mafklapper als hij. Dan kunnen ze gezamenlijk Brazilië weer ‘great’ maken. Brazilië heeft naast ijzer en aardolie ook nog suiker en soja te bieden. Soja is dat product waar momenteel de hele Amazone voor mag wijken. Aansteken dat bos, de brand erin! Het zijn de longen van de wereld. Maar momenteel zijn het de zwartgeblakerde longen van een kettingroker. Misschien wil Trump daarom Brazilië niet kopen. Hij was op zoek naar Groen land en niet naar een zwartgeblakerd land.

 

Costa Dorada

Een weekje aan de Costa Dorada, dus niet de Costa Brava, Côte d’Azur, het Gardameer of de Ardèche. Hier zijn nauwelijks Nederlanders, dat is ook wel eens lekker. Wat ik daar doe? Bakken op het strand en me bezighouden met één van mijn specialiteiten: dom voor me uitkijken. En dat gaat me wederom goed af. Wat mij tijdens het kijken opvalt? Alledaagse dingen.

Bijvoorbeeld dat topless zonnen is nog in, in tegenstelling tot wat de media ons wil doen geloven. Ik ben een borstenman pur sang, dus gluur ik met bovengemiddelde interesse naar borsten. Topless zonnen wordt hier met name gebezigd door vrouwen die er niet meer geschikt voor zijn. Ze zijn over hun top. Over de topless zonnen, noem ik dat. Ik zie namelijk veel knietieten (die hangen tot over de knieën) en bungelborsten. Recht voor me zie ik zelfs een dame die haar borsten gebruikt om mee te beachballen.

In de verte zie ik een watermeloen aankomen. Ah, dat zijn de Spaanse Dirk en Desiree met hun twee meisjes. Zij zitten de hele week al op hetzelfde plekje op het strand. Dirk is ongeveer 85 cm lang en 40 kilo zwaar. Desiree is ook 85 cm lang, maar 120 kilo schoon aan de haak. Desiree loopt voorop met alleen haar telefoon in de hand en snauwt naar de meisjes, die de strandspullen moeten dragen. Daarachter de opblaasbare watermeloen met een diameter van 3,5 meter. Dirk zwoegt zich door het hete zand tegen de wind in met die gigantische watermeloen in zijn armen. Arme man. Even later is alles geïnstalleerd en kan het feest beginnen. De meisjes moeten op de watermeloen in de zee. Dirk legt hem klaar in de zee, alleen kunnen de meisjes er zelf niet opkomen. Desiree is nog steeds druk met haar telefoon en Dirk heeft er de kracht niet meer voor. Zijn armen zijn verzuurd. Desiree is wel van het meedenken: af en toe blaft ze wat naar de meiden en Dirk. Na een kwartiertje martelen is Desiree er klaar mee en stapt ze snauwend de zee in. Ze gooit de meiden op de watermeloen en drukt Dirk eronder. Hilarisch, cabaret aan zee!

Het gaat tegenwoordig sowieso om wie de ‘grootste’ heeft. De ene vader heeft hem nog niet groter dan de andere. Niet de auto, maar het luchtbed. Naast de watermeloen, zie ik Flamingo’s van 4 meter hoog en Unicorns met een diameter van 5 meter. Die watermeloen van Dirk is wat dat betreft maar een kleintje. Die luchtbedden zijn zo groot, dat de kinderen ze zelf niet kunnen meenemen.

Dat doen de papa’s met gepaste tegenzin. Links naast me zit ook zo’n vader. Een Nederlander, ik gok een jaartje of vijftig. Dus, te laat begonnen met kinderen of bezig met de ‘tweede leg’. Hij en zijn vrouw hebben een jongen en een meisje van ongeveer 1 en 3 jaar. Daar hebben ze hun handen vol aan.  Constant hun kinderen en de flamingo in de gaten houden. Is een van je kinderen niet aan het huilen of zonder bandjes de zee ingelopen, dan is je Flamingo wel weggewaaid. Maar, deze twee ouders zijn slim. Net als wij, jaren geleden. Om toch nog iets van vakantie te voelen werken ze in shifts, ofwel diensten. Net als in de zorg. Om en om vieren ze vakantie, want om en om letten ze op de kinderen. Deze twee hebben deze vorm van vakantie verder geprofessionaliseerd. Ze hebben een heus schema vastgeplakt aan de parasol. Het schema is wel aan discussie onderhevig. Want de man heeft naar zijn idee te veel vroege diensten en te weinig ‘late’. Momenteel heeft de man dienst. En ik moet eerlijk zeggen: hij loopt de kantjes eraf. Hij is drukker met bruin worden en om zich heen kijken, dan dat hij bezig is met zijn Baby-Watch. Het jongste kind loopt al een uur rond met een poepluier, nu pas heeft hij het in de gaten. Om toch relaxed over te komen vraagt hij aan het meisje in plat Amsterdams: ‘Mot je poepe, moppie?’

Het is tijd dat ik ga afkoelen. Ik moet de zee in, mijn vrouw roept me. Ze ligt topless te zonnen op een watermeloen.

Pieterpad dag 14 en 15: Laren – Gaanderen

September 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Vanaf nu lopen we weer twee dagen achter elkaar, zaterdag en zondag.

We lopen op 29 en 30 september 2018, het is nog steeds zonnig. Het zijn de naweeën van een perfecte zomer, ten minste als je van een mediterraan klimaat houd. We starten in Laren (Gelderland), we zullen de eerste dag 21 kilometer verderop eindigen in Varssel. We lopen Laren in zuidelijke richting uit en kruizen het Twentekanaal  en de Berkel. Na enkele kilometers lopen we over de Het Groote Veld. Na 13,4 kilometer krijgen we het toch zwaar, niet zo zeer fysiek, maar wel mentaal. We naderen namelijk het moment dat we het eerste deel van het Pieterpad hebben uitgelopen. Routegids, deel 1 is uitgelopen. Waarom worden dan twee volwassen kerels zo emotioneel, waarom hebben we tranen in de ogen en een brok in de keel. Er kwam zelfs een stuk radeloosheid om de hoek kijken. Waarom? Ja, waarom? We zijn gvd deel 2 van de routegids vergeten mee te nemen. Daarom!

Het einde van routegids 1 eindigt heel toepasselijk bij het slot, ofwel kasteel van Vorden. Met daarom heen een slotgracht. Gracht is overigens niet het goede woord, het was eerder een slotwadi. Er stond geen water in, ondanks onze vermeende pogingen deze te vullen met ons gejank.

IMG_4518

IMG_4519

Zonder routegids 2 vervolgen wij onze weg. We vertrouwen op ons gevoel voor richting en meer nog op de duidelijke Pieterpadmarkeringen op de bomen en borden. Na 8 km wandelen en na het zien van een aantal landhuizen en landgoederen bellen we aan bij ons onderkomen voor de nacht. We zitten in het altijd mooie Varssel. Een lief oud vrouwtje doet open. Naast de liefde worden we ook omringd door een penetrante geur. De geur is een mengsel van natte hond en bedorven ei. Weer wellen de tranen op, maar we houden ons groot. ‘Zin een biertje, jongens?’. ‘Jazeker’, klinkt het tegelijkertijd. De stank wordt haar direct vergeven. Even later zitten we achter in haar ecotuin (lees verwilderde moestuin) te genieten van een ijskoud biertje. ‘De biertjes zijn gratis’. ‘Weet u dat zeker?’. Ze wist het zeker. Maar een half krat later, zagen we haar toch wat minder enthousiast met de biertjes naar buiten sjokken. Na een ‘opfrisbeurt’ in haar viezige douche, vertrokken wij vol goede moed naar de enige eetmogelijkheid in de buurt: de golfclub. Daar pasten wij als de Flodders in Zonnedael.  De golfers die er nog waren maakten zich snel uit de  voeten. Na het eten gingen we gauw weer richting de ijskoude biertjes. Nee, wij wandelaars hebben het niet makkelijk. Aangezien het bed minder hygiënisch was dan een gemiddeld Frans toilet, kwamen we tot de conclusie dat zij haar onderkomen beter een Beer & Breakfast kon noemen. Zodoende kan zij zich toch onderscheiden van andere B&B’s.

IMG_4552

De volgende ochtend, na een ouderwets Hollandse ‘hug’ namen wij afscheid van het lieve stinkende vrouwtje en verdwenen wij in de ijskoude buitenlucht. Het had gevroren! Via ’t Zand kwamen we in Zelhem waar we ons verwarmden aan een bak koffie. Na nog wat kastelen en langoederen kwamen we bij ons eindpunt van dit weekend: t Onland. Het biertje hier smaakte minder goed dan de dag er voor en dat lag niet aan de geur, maar aan het geld wat er voor neergelegd moest worden. Desondanks  was het wel een perfect wandelweekend geweest!

Pieterpad dag 13: Holten – Laren

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht.  Dit is onze 13e etappe.

We schrijven 15 juli 2018. Het weer is nog steeds perfect. Aanhoudende droogte teistert Nederland en de boeren in het bijzonder. Vandaag doen we een kilometer of 15 en beginnen in Holten. We lopen Holten aan de zuidzijde uit en pakken nog een laatste uitspatting van de ijstijd: de Beuseberg.

IMG_4219

De routebeschrijving van het Pieterpad bestaat uit 2 boekwerkjes. We zijn bijna door het eerste boekje ‘heen’. Deze mijlpaal zullen we volgende keer beleven. Daarom keken we raar op dat er nu al een feestelijke plek voor ons gecreëerd was. Dit was langs de Schipbeek. Het was een volledig ingerichte picknick plek omgeven met slingers en volle manden met eten.

 

Heel attent van de organisatie van het Pieterpad, vonden wij. We namen het ervan. Glaasje wijn, kaasjes, diverse soorten brood, fruit. Het mocht wat kosten. Toen we onze buikjes mooi vol en rond hadden, kwam de organisatie aanlopen. Wel aan de late kant zeiden we nog. Maar beter laat, dan nooit. De organisatie was speciaal verkleed voor ons. De vrouw in een mooie witte jurk en de man in een driedelig pak. Ze hadden vast een slechte dag, want ze waren me een partijtje chagrijnig. Er kon geen lachje af. Ze deden net of het hun feestje was. Heel bijzonder. We zijn maar veder gelopen, de picknick mand was toch zo goed als leeg.

Door al dat eten kwam ik wel in de problemen. Ik kreeg zoals je het noemt last van aandrang. Niet te krap. Ik kreeg zoveel aandrang dat er geen dranghek tegen bestand was. En dit speelde zich precies af in het bos van Landgoed Verwolde. De grootste angst van elke wandelaar kwam hier uit. Ik moest poepen, bouten, kakken, drukken, een splinter uit mijn rug drukken ofwel een bruine beer verzuipen, terwijl er geen w.c. in de buurt was. Kak! En zoals jullie misschien al eens eerder hebben gelezen ben ik een moeilijke poeper. Thuis ben ik op mijn best. Op het werk probeer ik het te vermijden, op campings is het een drama. En ook in andere openbare gelegenheden heb ik poepfobie. Maar het was nu kiezen of delen. Een ‘pannenkoek in mijn onderbroek’ of over mijn angst heen stappen (lees: kakken). Om toch een ‘thuissituatie’ te creëren ben ik in een droge sloot (leve de droogte!) gaan zitten en heb ik het toiletrolletje (leve mijn broer, die deze bij zich had!) aan een tak gehangen. Dit haalde de ergste spanning weg en niet veel later was ik weer het mannetje. Ik was zo trots als een peuter dat voor het eerst op zijn potje had gepoept. Ik overweeg nu een boek te gaan schrijven: ‘Buitenpoepen voor dummy’s’

IMG_4236

Niet veel later liepen we langs Huis Verwolde. Prachtig mooi Huis, waar een dikke eik staat. Naar verluid, de dikste van Nederland. Wij vonden hem vooral dood. De eikenprocessierups leek zijn werk al gedaan te hebben. We willen de organisatie van het Pieterpad dan ook adviseren om deze boom voortaan de Dikke Dooie te gaan noemen. Na nog een kilometer gewandeld te hebben, konden we genieten van ons welverdiende biertje. Volgende keer eindelijk weer een weekendje wandelen.

 

Pieterpad dag 12: Hellendoorn – Holten

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na elf wandeldagen in Hellendoorn aangekomen. We hoeven nog maar 300 kilometer te wandelen. Als we in dit tempo doorgaan zijn we in 2026 in Maastricht!

Het is 10 juni 2018 en stralend weer. We staan aan de vooravond van een van de warmste en droogste zomers die Nederland gekend heeft. En wij, twee zachtaardige broers uut De Voart, zullen even laten zien wat we kunnen. We zijn voornemens 16 hele kilometers te gaan wandelen. Zachtaardig, hoor ik jullie denken. Ja, want laten we eerlijk zijn: wandelen is vooral iets voor vrouwen. En dan nog geen eens jonge vrouwen. Nee, de meeste wandelaarsters zijn vrouwen die al in het bezit zijn van het ‘menopauze certificaat’ en een BMI hebben, dat vaak hoger is dan hun leeftijd. Maar wij kunnen het prima vinden met deze vrouwen. We passen ons naadloos aan. We hebben vaak dezelfde interesses: hersengymnastiek, Rummikub, sokken stoppen, breien en borduren. We roddelen dat het een lieve lust is en zeiken net zo hard mee over het weer.  ‘t is in Nederland toch altijd te koud, te nat of te benauwd….

Maar goed, vandaag lopen we in westelijke richting Hellendoorn uit naar Nijverdal, via de Hellendoornsche Berg lopen we naar het Ravijn. We kruizen hier het spoor en de tunnel. Hier begint mijn wegenbouwers hart extra te kloppen. Het eindigt bijna met een stilstand. Want de aanleg van deze tunnel is er echt één uit het boekje. Eerst twintig jaar steggelen met de bewoners over het tracé van de tunnel en of iedereen het eens is met de plannen. Vervolgens tien jaar aan het uitvoeren, waarbij de aannemer weer ouderwets in het megacontract was gestonken. Toen nog een paar jaar procederen en vervolgens is het geheel opgeleverd. En daarna waren er telkens storingen in het systeem. Geweldig. Maar wij wandelen stoïcijns verder.

Via het Werkkamp Twilhaar en de schaapskooi beklimmen we de Haarlerberg, ook onderdeel van de Sallandse Heuvelrug. Na deze berg lopen we een stuk over het Landgoed de Noetselenberg. Met nog een paar kilometer te gaan, krijgen we de laatste berg. De Holterberg, bekend bij de wielerfanaten. Aan de zuidkant van de berg hebben ze na jaren weer geïnvesteerd. Hier zitten nu diverse leuke restaurants en hotels. Een paar jaar geleden waande je hier nog in het Oostblok. Kun je zien wat een likkie verf kan doen.

Voordat we aan het bier kunnen, zien we vanaf een uitkijkpunt op de Holter Enk nog een graancirkel. Dat de ‘aliens’ ook slechte dag hebben, bewees deze graancirkel. Wat een draak van een graancirkel.

IMG_4074

Hier de link naar de vorige wandeling: Pieterpad Ommen – Hellendoorn

Pieterpad Ommen – Hellendoorn

In september 2016 heb ik besloten het Pieterpad te wandelen. Samen met mijn broer. Dit pad is vijfhonderd kilometer lang en begint in Pieterburen in Groningen en eindigt op de Pieterberg bij Maastricht. We zijn na tien wandeldagen aan de zuidzijde van Ommen aangekomen.

Vandaag is het twee maand na onze laatste wandeling. Het is 11 mei 2018. Lichtelijk bewolkt, met een middagtemperatuur van 12.00 tot 18.00 uur. Zoals elke keer starten we, waar we de vorige keer geëindigd zijn. En dat is deze keer Nieuwe Brug om precies te zijn. Met zestien heerlijke wandelkilometers in het vooruitzicht.

We krijgen vandaag vier bergen op ons pad. De Lemelerberg, de Hellendoornsche Berg, de Eelerberg en één van de buitencategorie: de Archemerberg. Deze is 75 meter hoog. Een heuse stuwwal uit de ijstijd van 150.000 jaar geleden. Na een flinke warming up, het gaspedaal zo diep mogelijk weg drukken op de heenweg, gaan we vol goede moed van start. Binnen een kilometer staan we al aan de voet van de Archemerberg. Een kwartiertje later staan we al boven. Het uitzicht is goed. Licht bewolkt, maar je kunt in de verte Zwolle, Den Ham en Nijverdal zien. Aan de andere kant van de berg, in het dal ligt de dikste steen van Nederland. We hebben onze eigen zwerfkeien er maar eens naast gelegd, maar deze kei is wel erg dik. Ondanks de ontsteking aan mijn linkerbal moest ik het afleggen. We hebben in Overijssel niet veel records, maar dit is er toch een om trots op te zijn! Na dit indrukwekkende wapenfeit lopen we trots verder.

IMG_3963

De Lemelerberg is nu aan de beurt. Met zijn 50 meter hoogte, een peulenschil. Desalniettemin zijn we als we op de top staan wel toe aan een bakkie koffie. Dit doen we in de nabijheid van een schaapsherder. Die bestaan nog! Hij had zowaar wat schapen bij zich. Hij vertelde trots dat hij geld krijgt voor dit werk. ‘Een makkelijker beroep dan schaapsherder is er niet’, zeiden wij hem. ‘Jij ligt de hele dag op de hei en laat de hond het werk doen.’ Daar was hij het niet mee eens. Het was verantwoordelijk werk, gaf hij aan. Elke avond moest hij de schaapjes weer tellen. ‘In bed?’, vroegen we hem. Even later waren wij twee makke schappen, want hij dirigeerde zijn grommende hond in onze richting.

IMG_3961

 

 

Dat was weer een enerverende pauze. Vanaf de Lemelerberg lopen we aan de westzijde Lemele binnen. Zaal Dijk, een legendarische discotheek, die nog steeds bestaat, doemt voor ons op. Hoewel het dicht bij huis is, zijn we hier nooit geweest. Mijn zoon wel, van heinde en ver worden zaterdags bussen jongeren aangevoerd om te luisteren naar hedendaags neprep. Je Broer, Famke Louis, en meer van die onzin. Na enkele kilometers passeren we het Overijsselsch Kanaal en lunchen we bij het Hof van Salland. Broodje kroket.

IMG_3969

Dan de laatste berg van deze dag: de Eelerberg. Bovenop deze berg is nog een lanceerplaats van Duitse V2 raketten. De laatste kilometers lopen we over de Hellendoornsche Esch, die aan de westzijde van Hellendoorn ligt. Een prachtig glooiend landschap waarachter de Hellendoornsche Berg ligt. Maar die gaan we volgende keer bedwingen. Eerst maar weer genieten van een welverdiend biertje!

Club Quiz, de tweede ronde!

Na de eerste competitieronde begin november was het drie december tijd voor ronde twee. Door de ongekende populariteit van de Club Quiz kon de organisatie een nieuw team bijschrijven. Dat is niet alleen goed voor de onderlinge strijd, maar ook voor de gemiddelde leeftijd.

Vier enthousiaste twintigers uit het eerste team van de Korfbalvereniging zullen zich gaan mengen in de strijd om de slimste Dedemsvaarter. Waarom deze twintigers zich toch Senioren 1 noemen, is onduidelijk. Er doen nu tien teams mee aan deze wervelende show. In een ‘mes op tafel’ –achtige setting worden zes rondes met telkens acht vragen afgewerkt. Quizmaster Anne Vledder, met aan zijn zijde een driekoppige jury bestaande uit heer Aalt van de Beld, Henk Janssen en Sien Reurink, weten de teams telkens weer te verassen met hun vragen. De organisatie en alle teams worden door onze barman, Arend Reurink – alias Fred Schuit- voorzien van koffie, thee en alcoholische versnaperingen. Geen gemier en gezeur, de glazen vol tot het randje en wat het kost moet je zelf maar berekenen.

Het was een zeer moeilijke avond. Waar anders geregeld applaus klinkt bij een full pull (alle acht vragen goed), was dat deze avond maar vijf keer.  Een van de vragen was wat een ovideofobie is. Dat leek team Weinstein niet zo lastig in het Netflixtijdperk. ‘Dat is vast angst voor video’s kijken’ Alleen jammer dat je het anders schrijft. Ofidiofobie is slangenvrees. Team Weinstein was trouwen gehandicapt. De man met de meeste hersenen, moest onder het mom van het werk (lees: ‘grote verhuizing’) verstek laten gaan. Dat hij intussen elke land bezoekt waar sneeuw ligt en naar mijn idee alleen maar aan het skiën is, vergeven we hem.

Vrouwen van Nu leken zich helemaal te herpakken na de eerste competitieronde, mede door de lagere school vragen op het gebied van taal, aardrijkskunde en geschiedenis. Maar ze lieten in de laatste ronde dusdanig veel punten liggen, dat ze de winst bijna aan zich voorbij zagen gaan. In de laatste ronde moesten de onderdelen uit een computer geraden worden. Niet alleen de Vrouwen van Nu, maar ook de Balkdenkers bleken hun ‘moederbord’ kapot te hebben, ze hadden respectievelijk maar twee en drie van de acht vragen goed. Tweede achter de Vrouwen van Nu werd de Oranjewijk en op de derde plaats KV Avereest. Nieuwkomers Senioren 1 en Benedenvaart stonden samen op een keurige vierde plaats. Vorige jaren werd de strijd om de laatste plaats steevast uitgevochten door team Weinstein en Hoofdvaart West, maar ook de Iepen mengen zich nu vol overgave in deze strijd. Na het debacle van de eerste competitieronde zakten de Iepen nog verder weg. Met 62 punten hadden ze zelfs 20 punten minder dan vorige keer. Team Weinstein en Hoofdvaart West zitten na hun opleving van begin november weer op hun oude (bedenkelijke) niveau. Na twee rondes gaat De Benedenvaart aan de leiding. Medio januari 2019 zal deze titanenstrijd zijn vervolg krijgen.

Lees hier de eerste ronde van 2018

Club Quiz Dedemsvaart, de eerste ronde!

Na een lange zomerstop kon het hersengymnastiekseizoen 2018-2019 op maandag 3 november eindelijk weer beginnen. Aangezien de organisatie constant bezig is met het verbeteren en optimaliseren van de inhoud van de verschillende vragenrondes,  was het nodig tijd om de naam te veranderen. Want, zeg nou zelf, bij hersengymnastiek denk je toch veel eerder aan omroep MAX, dan aan een stel fris en fruitige teams dat zich in de winter uit de naad werkt om uiteindelijk als slimste Dedemsvaarters gehuldigd te mogen worden? Daarom gaan we voortaan door het leven als Club Quiz Korfbal Dedemsvaart. Waarom moet dan korfbal genoemd worden? Dat heeft twee redenen. Korfbal is Hip & Happening. Het is namelijk de enige sport waar mannen en vrouwen gemengd spelen. De tweede reden, misschien wel de belangrijkste, is dat zij op de speeldagen geheel belangeloos hun kantine ter beschikking stellen.

Terug naar de eerste speelronde, die van 3 november. Je kon duidelijk zien dat iedereen zich weer goed had voorbereid. Encyclopedieën, woordenboeken, atlassen, geschiedenisboeken waren verslonden tijdens de zomerstop. RTL Boulevard, het NOS-sportjournaal, de DWDD, Jinek, Pauw, geen aflevering was overgeslagen. Er waren er zelfs een aantal met een muis-arm, door overmatig computer gebruik. Kortom: de strijd kon losbarsten. En wat een strijd! Het was bijna toneel. Dat de quizmaster bij tijd en wijle zijn eigen invulling geeft aan vragen wordt op de koop toe genomen. Bij een van de vragen waar hij het antwoord wilde op ‘billboard’, omschreef hij deze als een ‘grote ronde harde paal’ met daar bovenop een reclame bord. Met rode koontjes besefte hij de dubbelzinnigheid van zijn vraag en strooide daarmee met name team Weinstein zand in de ogen. Na zes spannende rondes kon de balans opgemaakt worden. Team ‘De Benedenvaart’ werd mede door het strategisch inzetten van de Joker in de Taalronde eerste met een totaal van 99 punten. Ze hadden een klein gat geslagen naar de nummers twee: team de Balkdenkers met 95 punten. Op een keurige derde plaats stond team KV Avereest. Uit deze eerste speelronde kan verder opgemaakt worden dat er werk aan de winkel is voor ‘De Iepen’ en ‘De Flierefluiters’. Tijdens de afterparty, werd er dan ook al gesuggereerd om een trainingskamp (lees: studiereis) te beleggen voorafgaand aan de volgende spelronde. En die is op 3 december.

We zijn er niet bij… en dat is prima!

Het WK voetbal 2018 is in volle gang. Toplanden als Argentinië, Duitsland en Spanje weten nog niet te imponeren. Rusland en Zwitserland vallen daarentegen op. Positief. Bij Rusland en Zwitserland moet ik weer terugdenken aan het EK voetbal van 2008.

Op het EK van 2008 wint Nederland de groepsfase met 9 punten, door onder andere Italië met 3-0 te verslaan. Zwitserland was in de ban van Nederland. Zwitserland was zelf kansloos uitgeschakeld in de groepsfase en zocht naar vertier. Hoe raar dat ook klinkt voor de anders zo klinische Zwitsers. Ze vonden de Nederlanders wel een leuk volkje. Gezellig, feestvierend, gepassioneerd en voorzien van humor. Alles wat zij niet zijn. De Zwitsers waren voor ‘ons’, maar dat zou niet lang duren, want vier vrienden uit Nederland hadden besloten de kwartfinale bij te wonen. Nederland – Rusland, op 21 juni in Basel. Een dag van te voren waren we al neergestreken in Interlaken, de Oranjecamping van dat jaar. We waren op volle oorlogssterkte. We hadden zoveel bier en vlees bij ons, dat we met gemak de hele camping konden voorzien. De BBQ stond om 10.00 uur aan en de biertjes waren koud en smaakten goed. Na een Bier & Bbq-marathon van ongeveer 20 uur gingen we voldaan onze tentjes in, ons verheugend op de wedstrijd van die dag. Na nog geen uur geslapen te hebben, werden we gewekt door een stel mafkezen, die ons met harde muziek uit onze slaap haalden. En dat was het begin van een zware dag. Niet alleen voor ons, maar ook voor de Zwitsers. Met een zware kater sprongen we uit de tent en deden een vreugdedans op de muziek. Ik, de zwaarste kater, moest binnen een minuut zijn vreugdedans staken, wegens een plotseling opkomende duizeligheid. Met ‘zwart voor de ogen’ ging ik als een dood musje voor mijn tent zitten. We haalden ons ontbijtje. Deze viel niet bij iedereen in goede aarde. Het brood was droog, de eieren te lang gekookt en de vleeswaren hadden rouwranden. Kortom, niet veel anders dan thuis. Maar voor enkelen onder ons, voldoende aanleiding om het ontbijt over het campinghek te gooien. We wisten alleen niet, dat daar een drukke weg achter zat. De campingbaas blijkbaar wel. Na een heftige Nederland-Zwitserland discussie, koos de Zwitser ‘eieren’ voor zijn geld en begon de rotzooi op de weg op te ruimen. Na een uur zouden alle campinggasten in colonne van de camping naar het treinstation lopen. Humberto Tan, zou de colonne aanvoeren. Wij hadden toen ook al een diepgewortelde haat tegen alles wat niet echt was. Dus ook tegen Humberto. Aangezien wij vanwege de drank niet recht konden lopen, besloten we met de auto naar het station te gaan. Eerst Humberto nog even verteld wat wij van hem vonden natuurlijk…

DSC00232
Goed kijken, dan zie je Humberto achter de vogelpoep op het raam!

Doordat we met de auto gingen, waren we te vroeg bij de trein. We zaten dus niet in de gereserveerde Oranjetrein, maar in de reguliere dienstregeling. Een stoptrein, wel te verstaan. Van Interlaken naar Basel. Dat is een hele lange rit, als je nog dronken bent. Aangezien de trein nog leeg was, besloten we maar te gaan liggen: in het gangpad. En achter elkaar. We vulden op deze manier een hele coupé. Gevolg hiervan was, dat er niemand meer door de coupé kon lopen. Aan het einde van de rit waren alle coupés vol, behalve die van ons. Daar lagen vier oranje uitgedoste kerels hun roes uit te slapen.

Na een paar uur durende reis kon het feest beginnen. We waren in Basel. Het was één groot feest, het was Oranje dat de klok sloeg. Maar wij waren hier nog niet aan toe. We besloten ons terug te trekken, zoals een ziek dier dat doet. We waren daarom niet op de pleinen waar de feesten waren, maar vlak erachter. Gewapend met wat bier en onze koppijn. De felle zon zorgde ervoor dat de koppijn niet afnam. We waren overduidelijk toe aan wat verkoeling. Dat bleek niet lastig in Basel. Fonteinen genoeg. Dus kleren uit en badderen maar! Dat was goed te doen in het boxershort. Nu hebben wij ook een FKK-er, een echte naturist, in onze vriendengroep. Telkens als hij de kans krijgt, gaat ie naaktlopen. Dus ook hier in Basel moest dat gebeuren. Zo stond hij even later naakt in de fontein. Nog even later zat hij gezellig een praatje te maken met een stel Zwitserse meiden op een bankje. Ook naakt. Toen even later een oude Zwitserse vrouw de weg over wilde steken, was hij niet te beroerd om te helpen. Ook naakt. Onze naaktloper ontwikkelde in rap tempo een FonteinFetish. Elke fontein die hij zag, moest ‘gepakt’ worden. Maar er bleek een grens te zijn. Het ging mis bij een drinkfontein. Deze drinkfontein stond midden op een plein met allemaal volle terrasjes. De drinkfontein had de afmeting van een gootsteen en was ongeveer 1 meter hoog. Hij keek er verlekkerd naar, nam een aanloop en net voordat hij achterwaarts met zijn kont de fontein in zou springen deed hij zijn broek naar beneden. Wat een techniek, wat een souplesse. Choreografie een tien. Hij belande perfect in de fontein, met zijn kont volledig in de ‘gootsteen’. De mensen begonnen te applaudisseren. Een staande ovatie. Er kleefde wel een nadeel aan deze fontein. Want, hoe kom je eruit? Uiteindelijk hebben we hem na een kwartier uit zijn lijden verlost en hebben we hem eruit getrokken. Na dit stukje vermaak was het de hoogste tijd om ons aan te sluiten bij de Oranjemars naar het stadion. Maar zwemmen maakt moe, dus een heel stuk wandelen moest anders opgelost worden. We zochten een fatsoenlijke auto waar we relaxt op konden zitten….

DSC00264

Duizenden Zwitsers stonden langs de weg, allemaal nog steeds in de ban van Nederland. We voelden ons echte rocksterren op weg naar het stadion. De wedstrijd was verder een formaliteit. We werden door het Rusland van Guus Hiddink in de verlenging verslagen: 3-1. De onervaren trainer Marco van Basten kon de strategie van Guus Hiddink niet het hoofd bieden. Wij zaten ondertussen weer bij te komen van het feestje van die dag. Op de terugweg in de trein zat iedereen er verslagen bij. Niet alleen de Nederlanders, maar ook de Zwitsers voelden zich verslagen. Er waren vier lichtpuntjes. De vier vrienden uit Nederland. Zij hadden net voor het vertrek van de trein acht halve liters bier weten te scoren en waren weer volledig in hun hum. We hebben de lange terugreis geprobeerd de sfeer er weer in te brengen, door onze bijzondere humor, die eigenlijk door niemand wordt begrepen. Er was zelfs een Zwitser die de Nederlandse vlag uit protest over zich heen drapeerde.

DSC00281
Oranje uitgedoste Zwitsers, die de teleurstelling geen plekje konden geven.

Kortom: dat we er in Rusland niet bij zijn, is ook wel een keer prima. Voor iedereen. Scheelt ons een paar katers en Poetin en de rest van de Russen hoeven zich geen zorgen te maken. Terwijl er wel een paar hele uitdagende fonteinen op het Kremlin schijnen te staan!

 

Voetnoot Redactie:

Ook Mannenpraat heeft de Privacy hoog in het vaandel staan, daarom heeft de redactie besloten geen foto’s te publiceren van de naaktloper in de Zwitserse fonteinen. Er waren foto’s genoeg, dat was het probleem niet. En natuurlijk hebben we gekeken of ze te publiceren waren. Maar naast de privacywetgeving hadden we ook te maken met een nogal ‘groot apparaat’. Als we deze zouden willen maskeren of blurren, was er geen foto over gebleven.

 

DE STAGIAIR – Stratenmakers

Zoals een aantal weken geleden aangegeven wil ik een feuilleton gaan creëren, door mijn ervaringen als stagiair aan het papier toe vertrouwen. Het is weliswaar een aantal jaren geleden dat ik stagiair was. Maar het was een mooie tijd, die ik mij nog als de dag van gisteren kan herinneren. Ik was student civiele techniek (in de volksmond: grond- weg en waterbouw) en hunkerde naar het werkende bestaan. Vorige keer had ik mijn sollicitatiegesprek en nu zou ik daadwerkelijk beginnen. De maatschappij in, kijken hoe de proletariërs het er afbrengen.

Ik kwam buiten te werken bij een ploeg stratenmakers. In Groningen noemen ze dat ook wel stroot’nmokers. Ik had van medestudenten gehoord dat stratenmakers bekend staan als een stel ruwe bolsters. Ik paste er daarom niet helemaal tussen: haar in de scheiding, lakschoentjes, handen schoon, broodtrommeltje van Garfield en een liga voor tussen de middag. Zij daarentegen: vette bos haar met een jaren ’80 mat, klompen aan, handen zo groot als mijn voeten en geld voor een vette hap tijdens de schaft. Ik zag dat ze me argwanend aankeken. Ik moest iets doen om ertussen te komen… Ja ik wist het: mannenpraat, dat was de oplossing! Ze hadden het over vroeger, over zware tijden. Dus ik met de stoerste stem die ik in me had:

Zwoare tied’n ? Proat mij niet van zwoare tied’n. Het invoeg’n van de Chinese muur dat war’n pas zwoare tied’n. Ze keken me aan en hun gezicht vertrok. Gelukkig! Ze begonnen voorzichtig te lachen. Ik stelde me voor als de nieuwe stagiair.

Zo, dan konden we nu aan het werk. Als eerste mocht ik met de kruiwagen in de weer. De voorwerker gaf mij de opdracht om een kuub (m3) straatzand van de bult te halen. Na twee kruiwagens dacht ik klaar te zijn, dus bleef ik wachten. De voorwerker kwam eraan en vroeg me of ik wist hoeveel kuub zand er in één kruiwagen gaat. Ongeveer een halve zei ik vol trots. Een kruiwagen was volgens mij ongeveer een meter lang, een halve meter breed en een meter diep. Dat was dus ongeveer een halve kuub. Ze zouden trots op mij zijn: nog geen halve dag aan het werk en nu al zo’n groot praktisch inzicht. Ja, ik zou het ver gaan schoppen. Maar aan het  gelach te horen zat ik er naast. En goed ook: er blijken ongeveer 11 tot 12 kruiwagens in een kuub te gaan. Net zoals er ongeveer 45 klinkers in een vierkante meter gaan. En net zoals er twee kroketten, een patatje met, twee ballen gehakt en die frikadellen speciaal in de middagpauze in een stratenmaker gaan.

 

Het viel mij op, dat er na de pauze nog harder werd gewerkt dan ervoor. Om half drie hadden we de gewenste dagproductie dan ook al gehaald. De mannen pakten in om ’s avonds ook nog te gaan werken, zoals ze zeiden. Dit waren hele goede voor de baas. De hele dag al hard werken, om dan ’s avonds nog even wat extra meters te maken. Maar deze extra meters maakten ze niet voor de baas vertelden ze me. Dat was om “het leven wat draaglijker te maken”. Toen ik zei, dat het enige wat ze zouden dragen over een paar jaar, een onmenselijke pijn zou zijn, kwamen de 4 stratenmakers wel heel dreigend op mij af…. Ik probeerde het nog te redden door te zeggen dat ze in ieder geval al vroeg van hun oude dag konden genieten. Ook dat schoot in het verkeerde keelgat, dus zette ik het op een lopen.

Ik heb het nog een aantal weken kunnen rekken bij de stratenmakers. Aangezien ik nogal atechnisch bleek te zijn -ik kan een maandverband nog niet onderscheiden van een halfsteensverband- gaven de stratenmakers me klusjes, zodat ik toch wat te doen had. Je weet wel, van die standaard stage-klusjes. Ik mocht namelijk van alles halen: plintentrapjes, rubberen flut gutsen en een kubieke meter doorzichtige lucht. Maar toen ik na een aantal weken geen van deze voorwerpen gevonden had, was het volgens de voorwerker tijd om mijn talenten ergens anders te gaan vertonen. Ik zou naar binnen gaan: de calculatie zat te springen om een pientere student…….

 

MET EEN KNIPOOG